slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

Παππούδες και γιαγιάδες είδαν τα εγγόνια μετά από ένα μήνα. Τόσο κοντά και τόσο μακριά. #μένουμεσπίτι

12 Απριλίου, 2020

Οι γονείς μας μένουν σχετικά κοντά μας.
Από την 1η ημέρα της καραντίνας ήταν κοινή απόφαση, ότι δεν θα βγαίνουν έξω και εμείς θα τους προμηθεύουμε με ό,τι χρειάζονται.

Όσο περνάει ο καιρός αυτή η απομόνωση για εκείνους γίνεται πιο βαριά.
Τους λείπει η επαφή με εμάς και πιο πολύ με τα εγγόνια.

Δυστυχώς δεν τα πηγαίνουν πολύ καλά με την τεχνολογία και δεν μπορούσαν να δουν τα παιδιά  με βιντεοκλήση.
Τα κινητά τους τηλέφωνα τα χρησιμοποιούν μόνο για κλήσεις.
Σκεφτείτε, ότι δεν μπορούν να χειριστούν ούτε τα sms.

Πέρα από τα παιδιά όμως, είναι και τα δύο αδέρφια μας που μένουν μακριά.

Και για να το πούμε και πιο απλά, όπως ίσως έχετε καταλάβει και βλέπουν μόνο εμένα κι αυτό πάλι έξω από την πόρτα του διαμερίσματος σε απόσταση.

Ο καλός μου δεν τους επισκέπτεται, γιατί η εργασία του είναι τέτοια που τον αναγκάζει να πηγαίνει σε πελάτες, οπότε εκτίθεται περισσότερο στον κίνδυνο (παίρνει όλα τα μέτρα προφύλαξης).

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν, πόσο τυχεροί είναι εκείνοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που αυτόν τον καιρό μπορούν ψηφιακά να βλέπουν όποιον θέλουν με βιντεοκλήσεις.

Το γυρόφερνα καιρό και χτες το πήρα απόφαση και οργάνωσα σχέδιο.

Βρήκα τις 2 παλιές συσκευές smart phone, που έχουμε, τις καθάρισα από όλες τις εφαρμογές, αγόρασα 2 νέες συνδέσεις καρτοκινητής και σε κάθε συσκευή έγκατέστησα μόνο το viber.

Για να μην αρχίσουν να πατούν κουμπάκια και ενεργοποιήσουν, ό,τι να’ναι, κλείδωσα τη συσκευή και θα σας πω παρακάτω πόσο απλά έγιναν τα πράγματα έτσι.

Πήρα τις 2 συσκευές, έστειλα κωδικό 4 στο 13033 και ξεκίνησα με χαρά, αλλά με μια κρυφή αγωνία, αν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.

Πρώτα πήγα στη μαμά μου.
Έμεινα έξω από την πόρτα και αφού καθάρισα καλά με αντισηπτικά μαντηλάκια τη συσκευή, κάναμε δοκιμαστικές κλήσεις μετά κόπων και βασάνων, γιατί στο σημείο που ήμουν και έπρεπε να κάνουμε τη δοκιμή δεν είχε καλό σήμα.
Αφού την έστελνα στο μπαλκόνι και της φώναζα, τί να κάνει και μας άκουσε όλη η πολυκατοικία, τα καταφέραμε.
Ειδοποίησα τον αδερφό μου και τα ανήψια μου και οργανώσαμε τις κλήσεις.
Για να είναι πιο εύκολα τα πράγματα, είπαμε ότι θα συνεννούμαστε πριν τηλεφωνικά, για να έχουν κοντά το τηλέφωνο με το viber και θα τους καλούμε εμείς, έτσι ώστε το μόνο που θα κάνουν, θα είναι να απαντούν την κλήση (άρα, δεν χρειάζεται να ξεκλειδώνουν τη συσκευή και να μπερδεύονται).

Επόμενη στάση στα αγαπημένα πεθερικά.
Έξω από την πόρτα έκανα το γνωστό μάθημα με τις απαραίτητες επαναλήψεις και τις δοκιμαστικές κλήσεις και μόλις είδαν την εγγονή στη μικρή οθόνη, γυάλισαν ματάκια χαράς.

Και έτσι χαρούμενη, επέστρεψα στο σπίτι.

Με ένα τεράστιο χαμόγελο, γιατί νιώθω, ότι πήραν πολύ χαρά.

Είναι και ένας τρόπος να εκπαιδευτούν και όταν με το καλό τελειώσει η καραντίνα, ίσως βάλουμε στην καθημερινότητά τους το viber ή κάποια άλλη εφαρμογή, για να φέρνουν πιο κοντά αγαπημένα πρόσωπα, όποτε το θελήσουν.
Και να μας δείχνουν το κουτάκι με τα φάρμακα που θέλουν χωρίς να προσπαθούν να διαβάσουν σε άπταιστα ελληνικά τις αγγλικές ονομασίες.

Και πού ξέρετε, μετά μπορεί να ακολουθήσει και το instagram και το  facebook και το tik tok. 😉

 

Μαμά Μαμαδοπούλου

People photo created by freepik – www.freepik.com

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!