ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

Παίδων – Μια γενική αγωνίας

21 Ιουνίου, 2016

Πόσο περίεργο!

Μία λέξη που στην πραγματικότητα υποδηλώνει τη χαρά και την ίδια τη ζωή, στη γενική της γίνεται αγωνία και φόβος.

Παίδων.

Δεν θέλω να σας ανησυχήσω, ούτε έχω σκοπό να σας κρατήσω σε αγωνία έτσι ώστε να διαβάσετε την εξέλιξη της ιστορίας μέχρι τέλους, οπότε θα σας πω από την αρχή, ότι όλα είναι καλά και το παιδί μια χαρά στην υγεία του.

Κάθομαι να γράψω γιατί θέλω να θυμάμαι πώς ένιωσα.
Πόσες οι διαφορετικές μεταπτώσεις και πώς η δύναμη και η αδυναμία τελικά είναι κρυμμένες η μία μέσα στην άλλη.
Κάθομαι να γράψω για να υπογραμμίσω για άλλη μία φορά ότι προτεραιότητα όλων είναι η υγεία. Όλα στηρίζονται σε αυτή.
Γνωστά όμως όλα αυτά. Αν και τα ξεχνάμε στην καθημερινότητα.

Έχουν περάσει μερικές εβδομάδες από εκείνες τις μέρες.

Παίδων - KidsCloud 4

Κάποια αδιαθεσία εν ώρα μαθημάτων – όχι ανησυχητική σε πρώτη φάση- κάνουν τη μικρή να γυρίσει στο σπίτι.
Η παιδίατρος συστήνει μία προληπτική επίσκεψη στο Παίδων κάποια στιγμή για μία συγκεκριμένη ειδικότητα.
Επειδή το παιδί από το μεσημέρι και ύστερα δεν έχει κανένα σύμπτωμα και είναι μια χαρά, αποφασίζω να την πάω στο νοσοκομείο μετά την επιστροφή από το γραφείο.

18.30 παίρνουμε χαρτάκι αναμονής στα έκτακτα.

Είμαι σίγουρη ότι η αδιαθεσία δεν είναι τίποτα και μετά από όλες τις ώρες αναμονής και την απίστευτη κούραση που ήδη νιώθω, θα μας πουν ότι δεν έχει τίποτα και θα γυρίσουμε στο σπίτι. Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη και πολύ πιεσμένη γιατί αυτές οι μέρες στο γραφείο είναι απίστευτα φορτωμένες. Ανυπομονούσα να γυρίσω να ηρεμήσω και τώρα με την ψυχή στο στόμα ήρθαμε εδώ κι ένας Θεός ξέρει, τί ώρα θα τελειώσουμε.
18.30 εξυπηρετούν το 136 και εμείς έχουμε το 176.

Μια χαρά είναι ο καιρός, οπότε επιλέγω να καθίσουμε έξω από το χώρο αναμονής. Η μικρή έχοντας προβλέψει ότι μπορεί και να αργήσουμε, έχει πάρει μαζί της το βιβλίο της Φυσικής, για να κάνουμε μία γρήγορη επανάληψη γιατί την επόμενη μέρα έχει επαναληπτικό τεστ. Είναι μια χαρά! Τη βλέπω! Δεν έχει τίποτα. Ανυπομονεί για την επόμενη μέρα. Είναι σίγουρη ότι θα γράψει τέλεια.

Περνάει μία ώρα και έχουν προχωρήσει μόλις 10 νούμερα. 146. Στην τηλεφωνική επικοινωνία με τον μπαμπά της, τον προετοιμάζω ότι προβλέπεται να νυχτώσουμε για τα καλά. Η ώρα περνάει, έχουμε τελειώσει την επανάληψη στη Φυσική και περιμένουμε απ’έξω απέναντι από την είσοδο. Βλέπω τους δεκάδες ανθρώπους να φτάνουν και νιώθω την αγωνία τους.

Στις 19.50 νοσηλευτές  προετοιμάζονται στην είσοδο. Υποπτεύομαι ότι περιμένουν κάποιο σοβαρό έκτακτο περιστατικό.
Πραγματικά στις 20.00 μπαίνει με μεγάλη ταχύτητα στο χώρο του νοσοκομείου ένα ασθενοφόρο. Δεν μ’αρέσει να γίνομαι αδιάκριτη, οπότε όσο κι αν με τρώει η περιέργεια στέκω μακριά και το μόνο που βλέπω είναι ένα φορείο και ένα σκεπασμένο σωματάκι που δεν πιάνει ούτε το μισό του χώρου που είναι ξαπλωμένο. Η ΚΑΡΠΑ που προσφέρουν και η ταχύτητα των κινήσεων των νοσηλευτών σε συνδυασμό με την οργανωμένη κίνηση που υπάρχει, δείχνουν ότι πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό.

Σφίγγεται η καρδια μου.

Έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και κοιτάζω ψηλά. Βλέπω στα μπαλκόνια του νοσοκομείου, το χώρο έξω από τα δωμάτια που νοσηλεύονται παιδιά. Βλέπω γονείς, να ακουμπούν στα κάγκελα και να κοιτάζουν κάτω, να καπνίζουν, να μιλούν με άλλους ανθρώπους και σκέφτομαι, τί αγωνία θα περνούν, τί πόνος μπορεί να είναι αυτός για τον κάθε ένα. Δειλά και βιαστικά παίρνω μία φωτογραφία για το χρονικό της δικής μου ψυχολογίας.

Παίδων - KidsCloud 7

Ώρα 21.20. Μπαμπάς, γιαγιάδες και παππούδες έχουν ανησυχήσει, αλλά μόλις μιλάμε και τους λέω, ότι απλά ακόμη περιμένουμε, ηρεμούν.

2η προετοιμασία στην είσοδο του νοσοκομείου και πλησιάζει ο δικός μας αριθμός αναμονής. Μπαίνουμε γρήγορα στο σαλόνι αναμονής και στέκουμε σε μία άκρη, για να μην εμποδίσουμε όταν φτάσει το έκτακτο περιστατικό. Το ασθενοφόρο έρχεται γρήγορα και προσπαθούν να μετακινήσουν το παιδί. Ένα αγόρι γύρω στα 12 με ένα ατύχημα. Δεν τολμώ να κοιτάξω. Κατευθύνεται προς το χειρουργείο και εκείνη την ώρα μας καλούν για εξέταση. Είναι 21.30.

Δίνουμε το ιστορικό εν τάχει και 2 γιατροί αρχίζουν να την  εξετάζουν σε συνεργασία.
Έχω αρχίσει να ανησυχώ, γιατί δεν μου έχουν πει κάτι ακόμη. Όμως είναι καλά το παιδί. Το βλέπω.

“Ξέρετε, θα χρειαστεί να σας κρατήσουμε απόψε εδώ για παρακολούθηση.”

Μα….

Σε δευτερόλεπτα έχει στεγνώσει το στόμα και ο λαιμός μου.

“…Ναι. Εάν κρίνετε ότι έτσι πρέπει να γίνει, θα μείνουμε.”

Ετοιμάζουν κάποια χαρτιά και μας στέλνουν εκτάκτως σε 4 άλλες ειδικότητες για εξετάσεις.

Στο ενδιάμεσο παίρνω τον καλό μου τηλέφωνο και τον ενημερώνω για την κατάσταση και ότι πρέπει να μας φέρει κάποια βασικά πράγματα.

Καταλαβαίνω, ότι παγώνει.

Ώρα 23:00

Τα επόμενα τηλέφωνα είναι στις γιαγιάδες και τους παππούδες οι οποίοι περιμένουν. Επιστρατεύω όλη την ψυχραιμία μου και τους λέω πολύ ήρεμα ότι θα μείνουμε γιατί απλά πρέπει να γίνουν κάποιες εξετάσεις πολύ νωρίς το πρωί και μας κράτησαν  μέσα για να μην πηγαινοερχόμαστε.
Τους έπεισα, οπότε δεν έχω αυτή την έννοια στο κεφάλι μου.

Μας κάνουν εισαγωγή και εκείνη την ώρα έρχεται ο μπαμπάς με τα απαιτούμενα κι ακόμη περισσότερα.

Παίδων - KidsCloud

Της έφερε κι ένα μεγάλο αρκούδο που έχει στο κρεββάτι της.
Λες και θέλει να κρύψει την ανησυχία του πίσω από το μέγεθός του.

Χαίρεται εκείνη, χαμογελάει με ανήσυχο βλέμμα εκείνος.
Αν και  είμαι αναστατωμένη, νιώθω μέσα μου ήρεμη.
Ξέρω ότι όλα θα είναι καλά. Όλα θα πάνε καλά. Είμαστε σε καλά χέρια.

Το προσωπικό είναι καταπληκτικό.

Στο δωμάτιο είμαστε μόνες μας, κάτι που με ανακουφίζει, γιατί δεν θα ένιωθα άνετα με άλλους -μην και ανησυχήσουμε τέτοια ώρα – και πολύ περισσότερο όταν οι ασθενείς είναι παιδιά. Θα περάσει η βραδιά αρκεί να είναι ήρεμη.

Δίπλα στο κρεββάτι υπάρχει μία πολυθρόνα στην οποία μπορείς να ξαπλώσεις εύκολα και κάποιος άλλος θα μπορούσε να κοιμηθεί.
Δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ. Ευτυχώς έχω πάντα μαζί μου ένα βιβλίο και το κινητό μου με την αγαπημένη μου μουσική.

Νιώθει ανήσυχη, δεν βολεύεται, αλλά με λίγα χαδάκια αποκοιμιέται στις 2 πια.

Εγώ πάλι καθόλου.
Διαβάζω, προσπαθώ να ηρεμήσω αλλά τίποτα.
Περιμένω να ξημερώσει και απλά έχω κλείσει τα μάτια ακούγοντας μουσική.

Όλα θα πάνε καλά. Δεν είναι τίποτα.

Ξημερώνει και βγαίνω στο μπαλκόνι. Κοίτα πόσο εύκολα αλλάζουν οι θέσεις…

 

Παίδων - KidsCloud2
Τώρα είμαι εγώ σε ένα από αυτά τα άβολα μπαλκόνια.
Είναι τόσο νωρίς που είμαι μόνη έξω.

Παίδων - KidsCloud3

Σιγά-σιγά ξυπνούν παιδιά και γονείς. Κάποιο μωρό από το δίπλα δωμάτιο κλαίει και ακούω πόσο γλυκά και παιχνιδιάρικα του μιλούν νοσηλευτές και γιατροί και αυτόματα τους έχω στην καρδιά μου.

Η ώρα περνά και είμαι σε υπερένταση.
Αιμοληψία, πρωινό για τη μικρή και μετά περνάει και η ομάδα των γιατρών.

Παίδων - KidsCloud 8

Χρειάζεται να το ψάξουμε λίγο περισσότερο. Χρειάζονται κι άλλες εξετάσεις.

Λίγη ώρα αργότερα έρχεται ο καλός μου με πρωινό και καφέ για μένα και ένα επιπλέον σνακ για το κοριτσάκι του.

Πρέπει να πάμε και για άλλες εξετάσεις.
Παρακαλάω να μας αφήσουν να φύγουμε. Όλα είναι καλά. Το νιώθω.

Δεν μας λένε κάτι.

“Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα της εξέτασης της Δευτέρας και θα τα πούμε τότε.”

Όλα όμως θα είναι καλά.

Στις 16:00 μας ενημερώνουν ότι θα μας δώσουν εξιτήριο και έχουν κλείσει ραντεβού για μία σημαντική εξέταση σε 5 μέρες  μέσα στο νοσοκομείο, από την οποία θα δουν τί πραγματικά συμβαίνει.

Φεύγουμε και η αϋπνία και η κούραση με έχουν διαλύσει.
Σκέφτομαι την εξέταση που θα γίνει τη Δευτέρα το πρωί και ένας κόμπος αρχίζει να μεγαλώνει μέσα μου.
Κάνω ένα μπάνιο και στις 20.30 με παίρνει ο ύπνος περιμένοντας το τηλεφώνημα της παιδιάτρου μας, που θέλει να την ενημερώσουμε.
Το κουδούνισμα με ξυπνάει στις 21:00, όπου της εξιστορώ όλη τη διαδικασία. Με ακούει και μου λέει μόνο
” Κοίτα να ξεκουραστείς και θα δούμε και τα αποτελέσματα της Δευτέρας”.

Είναι το σημείο που μου έχει βγει η κούραση, νιώθω ότι η δύναμή μου έχει πάει για ύπνο και κάνω κάτι που εγώ η ίδια κατακρίνω, που λέω ότι δεν πρέπει…Μπαίνω στο internet να διαβάσω περισσότερα για αυτό που μου είπαν ότι βρήκαν ως ένδειξη. Φυσικά και διαπιστώνω ότι μπορεί να είναι είτε κάτι απλά διαχειρίσιμο μέχρι…..κάτι από τα χειρότερα.

Φυσικά και όλη η φόρτισή κρατάει στο μυαλό μου με bold γράμματα τα χειρότερα και είναι η στιγμή που αρχίζω να κλαίω μα λυγμούς.
Ευτυχώς με συνεφέρνει ο καλός μου, αλλά κοιμάμαι με έναν αναστεναγμό.
Ένας αναστεναγμός που θα κρατήσει μέχρι τη Δευτέρα το πρωί που θα γίνει η εξέταση.

Όλες αυτές τις μέρες όμως νιώθω καλά. Θέλω να εμπιστευτώ το ένστικτό μου που λέει, ότι δεν είναι κάτι.
Τα αποτελέσματα θα αργήσουν μερικές μέρες ακόμη, αλλά μετά την εξέταση είμαι σχεδόν σίγουρη ότι όλα είναι καλά.
Ο μπαμπάς της παραμένει ανήσυχος και προσπαθώ να του εξηγήσω ότι εάν ήταν κάτι ανησυχητικό, θα μας είχαν κρατήσει μέσα.

Παίδων - KidsCloud 5

Την Πέμπτη δικαιώνομαι. Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν κάτι ανησυχητικό.
Όλα θα είναι καλά. 🙂

Είναι το σημείο που χαμογελάω πλατιά.
Ηρεμώ για πρώτη φορά και μετά από μία εβδομάδα κοιμάμαι.

Το πρώτο βράδυ θα πρέπει να κοιμηθήκαμε χαμογελαστοί. 🙂

Όταν πρόκειται για το παιδί σου, παίρνεις αυτόματα απίστευτη δύναμη, που στηρίζει την αδυναμία, που είναι ανθεκτική για να κρατήσει τη δύναμη και πάει λέγοντας.
Δεν ξέρω εάν ήταν το ένστικτό μου ή η πραγματική δύναμη που έχουμε μέσα μας οι μητέρες, αλλά παρά την ανησυχία μου και πλην εκείνης της στιγμής, που το πιο πιθανό είναι ότι μου βγήκε όλη η κούραση, δεν έχασα την ψυχραιμία μου και τη δύναμή μου.
Ανησυχούσα, αγωνιούσα, αλλά κατά βάθπος ένιωθα δυνατή.

Θέλω να πω, ότι αυτές τις μέρες θαύμασα τους ανθρώπους του Παίδων.
Γιατί αυτό είδα. Ανθρώπους.

Ο τρόπος που διαχειρίζονται τα περιστατικά, ο τρόπος που καθησυχάζουν και διαχειρίζονται τα παιδιά. είναι αξιοθαύμαστος.
Ειλικρινά ένιωσα ασφαλής. Ένιωσα φροντίδα παρά τις μεγάλεις ελλείψεις που υπάρχουν.

Να βλέπεις γιατρούς που είναι εκεί όλο το 24ωρο και να είναι γελαστοί και ήρεμοι.
Κάποιοι θα μου πείτε, ότι αυτή είναι η δουλειά τους.
Συγγνώμη, αλλά δουλειά με δουλειά έχει διαφορά και όσους συνάντησα αυτές τις μέρες τους θαύμασα,

Ξέρω ότι τα πράγματα στη ζωή μας συμβαίνουν παράλληλα και δεν γίνεται να ξεχάσουμε ανάγκες, που έχουν να κάνουν με τα οικονομικά, τα επαγγελματικά, τις παρεξηγήσεις στην οικογένεια και στις φιλικές μας σχέσει ή τα ερωτικά μας, αλλά νομίζω ότι 1 ώρα στο Παίδων σε κάνουν να δεις τί πραγματικά έχει αξία στη ζωή.

Μακάρι να μην υπήρχε ανάγκη να υπάρχουν νοσοκομεία για παιδιά.
Μακάρι το “Παίδων” να ήταν συνυφασμένο στο μυαλό μας με ένα χώρο χαράς και παιχνιδιού.

Να ακούγαμε Παίδων και να χαμογελούσαμε και όχι να σφιγγόταν η καρδιά μας.

Ευχή για υγεία για όλα τα παιδιά όλου του κόσμου. Τίποτε άλλο!

Μαμά Μαμαδοπούλου

 

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!