ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ

Πείτε με υπερβολική μάνα, πείτε ότι το παρακάνω, αλλά κάθε πρωί αφού αφήσω τη μικρή στην είσοδο του σχολείου, κάθομαι δίπλα στα κάγκελα, για να ακούσω την όποια ανακοίνωση κάνει ο Διευθυντής, αλλά κυρίως γιατί η μικρή θέλει….εντάξει… θέλω κι εγώ, αυτόν τον χαιρετισμό πριν μπει στην τάξη.

Όταν θα ξεκινήσει η τάξη, να βηματίζει για την αίθουσα, θα γυρίσει το κεφάλι της, θα με αναζητήσει από μακριά, για να με χαιρετήσει χαμογελαστή.

Νομίζω, ότι αυτή την εικόνα θα την κουβαλάω για πάντα μέσα μου.

Είναι λίγες οι φορές, που δεν το κάνει κι αυτό γιατί έχει πολύ σοβαρή συζήτηση με τις φίλες της.

Το σημείο, που κάθομαι έξω από το σχολείο είναι στο πλάι των σειρών που κάνουν όλες οι τάξεις.

Μπροστά μου έχω την έκτη της κάθε χρονιάς, ενώ δεν έχω καμία οπτική επαφή με τις υπόλοιπες τάξεις, αφού τα πιο μικρούλια είναι (συνήθως) και πιο κοντούλια.

Μόλις την προηγούμενη χρονιά άρχισα να αναγνωρίζω  στη σειρά το τριτάκι μου κι αυτό κυρίως από τα κοτσίδια, που χοροπηδούσαν στον αέρα.

Με την αλλαγή της κάθε τάξης και την κάθε έκτη να αποχωρεί, για να έρθει η επόμενη, η μικρή πλησιάζει τα κάγκελα, όλο και περισσότερο και επειδή μεγαλώνει και ψηλώνει, πλέον τη βλέπω πιο καθαρά την ώρα, που στέκεται στοιχισμένη στη σειρά της.

Την πρώτη μέρα που χτύπησε το κουδούνι, νόμισα ότι μπερδεύτηκε και πήγε σε άλλο τμήμα.

“Επ, αυτή δεν είναι η θέση της“, σκέφτηκα.

Όμως…από ό,τι φάνηκε αυτή, που μπερδεύτηκε ήταν η μαμά. 🙂

Χρόνο με το χρονό αλλάζει και έρχεται πιο κοντά μου και παράλληλα φεύγει πιο μακριά μου.

Γιατί μεγαλώνει και κάποιες γλυκές συνήθειες αλλάζουν, όπως αυτή που σας έλεγα με το κράτημα του χεριού.

Δεν αποφεύγει, να μου κρατά το χέρι, όταν περπατάμε στο δρόμο,  αλλά επειδή έχει ψηλώσει δεν τη βολεύει(…λέει), οπότε μετά από λίγη ώρα ζορίζεται και με αφήνει. 🙂

Απολαμβάνω όμως πια την αγκαλιά,  ενώ περπατάμε, όπου απλώνω το χέρι μου γύρω από τους ώμους της κι έτσι την κρατώ για λίγη ώρα κοντά μου.

Όσο μπορώ ακόμη. 🙂

 Μαμά Μαμαδοπούλου