slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

ΓΩΝΙΑ ΑΠΟ ΑΣΠΡΟ ΨΩΜΙ…

30 Ιουνίου, 2014

“Είχε ταλαιπωρηθεί πολύ.”

“Ξεκουράστηκε η θεία”, λένε.

Το σκέφτηκα κι εγώ, μόλις το έμαθα.

Αναλογίστηκα τις δυσκολίες, το σωματικό πόνο, την ψυχολογική της κατάστασή τελευταία.

Αλήθεια αυτό το “ξεκουράστηκε” – “ηρέμησε” – “θα ησυχάσει”, το λέμε με μία σιγουριά….

Η πραγματικότητα είναι, ότι προσωπικά με βολεύει, να το πιστεύω αυτό.

Να πιστεύω, όλοι οι άνθρωποι, που βασανίζονται, ηρεμούν, όταν πεθαίνουν.

Νομίζω, ότι όταν συμβαίνει αυτό, έχουμε ανάγκη εμείς να νιώσουμε, ότι τελείωσε η ταλαιπωρία τους.

Αλλά δεν είμαι σε διάθεση να αρχίσω μεταφυσικές αναζητησεις και αναλύσεις.

Πόσο περίεργο συναίσθημα όμως!

Μια ενοχή ανακούφισης συνδυασμένη με ένα βαθύ πόνο.

Κλείνω τα μάτια και εύχομαι τόσο δυνατά, να ισχύουν όλα αυτά.

Δεν είναι μόνο η συγγενική σχέση.

Είναι το δέσιμο με μία θεία, που μέχρι την εφηβική μου ηλικία, όταν δεν βρισκόμουν στο σπίτι μου, ήμουν στο σπίτι της.

Να είμαι παρέα με τα ξαδέρφια μου κι εκείνη, να μας φτιάχνει τεράστια σάντουιτς από γωνία άσπρου ψωμιού.

Και τα τέσσερα παιδιά θέλαμε σάντουιτς γωνία, οπότε για να μην χαλάσει το χατήρι κανενός, έπαιρνε 2 μεγάλες φρατζόλες και αφαιρούσε τις 2 γωνίες από το κάθε ένα.

Αφαιρούσε την ψίχα και  τα παραγέμιζε με φέτα και ντομάτα.

Μετά σκέπαζε τη γέμιση με την ψίχα κι αυτή ποτιζόταν από τους χυμούς της ντομάτας.

 

Τα πιο νόστιμα σάντουιτς της ζωής μου.

Ακόμη και όταν η μαμά έφτιαχνε τα ίδια, δεν ήταν σαν της θείας.

Η εικόνα της, να τα ετοιμάζει στον πάγκο της κουζίνας με μεράκι, τους έδινε άλλη νοστιμιά.

Θυμάμαι βραδιές, που οι γονείς μας είχαν έξοδο ή έλειπαν για 1-2 μέρες για δουλειές, μας κοίμιζε όλα μαζί στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού της, αφήνοντάς μας, να ξενυχτάμε χασκογελώντας και παίζοντας (κι ας είχε ορίσει η μαμά  “ύπνο νωρίς”).

Κρατούσαμε μυστικό εκείνη και εγώ ένα από εκείνα τα βράδια, που έφηβη  ήθελα να μείνω μέχρι αργά στη χοροεσπερίδα και με άφησε κρυφά από τον μπαμπά.

Μια θεία, που πάντα ήταν γελαστή και ποτέ δεν γκρίνιαζε.

Δεν είναι περίεργο, δεν τη θυμάμαι αλλιώς;

Με φώναζε “Κουτσούυυυυνι” και της έβγαινε από την ψυχή της.

Η θεία μου, που όταν γελούσε, γελούσε τρανταχτά.

Δυνατά.

Η θεία μου, που γελούσε και έλυνε το σώμα της. Ζούσε το γέλιο της.

Που έπαιζε μαζί μας με τις γάτες,  σαν να ήταν και η ίδια μικρό παιδί.

Που ήταν έτοιμη να αρχίσει να χορεύει, όποια στιγμή, αρκεί να την παρακινούσες.

Η θεία μου.

Η  μαμά των ξαδελφών μου,

η γυναίκα του θείου μου,

που δεν ήταν αίμα μου,

αλλά ήταν θεία μου.

Είδατε πόσο εύκολα, απλά και ουσιαστικά οι άνθρωποι γινόμαστε συγγενείς;

Δεν μας κάνει το αίμα. Η καρδιά μας κάνει.

………………………………..

Βρίσκομαι μακριά από την Αθήνα και μόλις λίγες ώρες πριν το έμαθα τηλεφωνικά από τη μητέρα μου.

Όταν μου το είπε, αντέδρασα με σοκ.

Μα… κάποια στιγμή σύντομα θα γινόταν.

Αφού ήταν φθίνουσα η κατάστασή της.

Γιατί αντιδρώ με έκπληξη;

Γιατί όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο κι αν γινόμαστε πιο δυνατοί, το θάνατο δεν μπορούμε, να το δεχτούμε.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε τους ανθρώπους, να φεύγουν από τη ζωή μας.

Απλά το συνηθίζουμε.

Και παρακολουθώ την κόρη μου με τη μικρή της ξαδέρφη, να παίζουν στη βρύση της γιαγιάς, φτιάχνοντας μία λίμνη με “φανταστικά” νούφαρα, μαδώντας τα λουλούδια του κήπου και το μάτι μου σταματάει στα χρώματα.

Λουλούδια στη βρύση 2

Σαν αυτά που αφήνουν οι άνθρωποι, που περνούν από τη ζωή μας, γεμίζοντας κομμάτια του εαυτού μας.

Μαμά Μαμαδοπούλου

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014

 

 

 Λουλούδια στη βρύση

 

 

 

 

6 Σχόλια

  • Avatar
    Reply Vanilla for Bliss 30 Ιουνίου, 2014 at 5:49 μμ

    Με συγκίνησες. Σε νιώθω, σε καταλαβαίνω απόλυτα και δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο στο ότι “οικογένεια” είναι οι άνθρωποι των οποίων οι καρδιές ακουμπούν η μία στην άλλη.
    Καλό ταξίδι στη θεία σου. Ήσουν τυχερή που την είχες στη ζωή σου. Προφανώς το ίδιο τυχερή ήταν κι εκείνη.
    Σε φιλώ πολύ
    Όλγα

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud 1 Ιουλίου, 2014 at 2:51 μμ

      Είναι αυτές οι στιγμές που μέσα στη λύπη, νιώθεις αυτή την ευγνωμοσύνη, που το έζησες.
      Που αγάπησες και αγαπήθηκες.

      Σε ευχαριστώ. Σε φιλώ κι εγώ. 🙂

  • Avatar
    Reply Fofi S. 30 Ιουνίου, 2014 at 8:43 μμ

    Ο πόνος ειναι μεγάλος με την απώλεια των αγαπημένων προσώπων μας. Όμως όλα περνάνε σιγα σιγα γιατί ετσι ειναι η ζωη! Εύχομαι να τη θυμάσαι όπως γράφεις, με αγαπη. Εγω νομίζω οτι όλοι αυτοί που χάνουμε και τους αγαπάμε βρίσκονται γύρω μας απλά δεν τους βλέπουμε….ειμαι σίγουρη!

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud 1 Ιουλίου, 2014 at 2:52 μμ

      Eύχομαι να είναι έτσι όπως τα λες.
      Ακόμη κι αν δεν είναι όμως, συμβαίνει με κάποιο τρόπο γιατί τους φέρουμε εμείς μέσα μας. 🙂

  • Avatar
    Reply ελπιδα 30 Ιουνίου, 2014 at 9:08 μμ

    καλό ταξίδι στη θεια σου.. Ακολουθα τα βηματα της και είναι η σειρα σου να φτιάξεις σαντουιτς με γωνια για τα ανίψια.. και να γίνεις εσύ η αγαπημένη θεια..

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud 1 Ιουλίου, 2014 at 2:53 μμ

      Προσπαθώ να βάζω πολλή αγάπη, για να γίνονται νόστιμα.
      Θέλω να τα γεύονται έτσι. 🙂

      Σε ευχαριστώ πολύ.

    Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!