Mεγάλωσα με ένα βιβλίο στο χέρι. Ψέματα.  Κυκλοφορούσα πάντα με 2 τουλάχιστον. Όταν δεν έκανα ποδήλατο και δεν έπαιζα με τους φίλους μου, μπάλα, κυνηγητό, κρυφτό, πετροπόλεμο…ουπς!!  (Μαζέψου! Τι εικόνα θα σχηματίσουν οι άνθρωποι που σε συναντούν πρώτη φορά)… εμ… σε εκείνο τον ελεύθερο χρόνο,  διάβαζα. Μιας και ήμουν «φύτουλας» στο σχολείο, η ώρα που απολάμβανα το διάβασμα εξωσχολικών -όπως τα λέγαμε- βιβλίων ήταν το βράδυ. Εκεί δίπλα στο τραπεζάκι του καφέ της γιαγιάς, που έπαιζε το ρόλο του κομοδίνου μου, υπήρχαν  πάντα στοίβες βιβλίων. Βιβλίων που περίμεναν τη σειρά τους και βιβλίων που είχαν διαβαστεί, αλλά που ήταν τόσο αγαπημένα που τα ήθελα να τα νιώθω δίπλα μου. Το παθαίνετε κι εσείς, ε; Μεγαλώνοντας (λίγο) η συνήθεια του βιβλίου έγινε σύντροφος ζωής. Στο σπίτι, στο τρένο, στο λεωφορείο, στις διακοπές, στο μαιευτήριο… Όταν έφυγα από το μαιευτήριο ένα από τα bullet του μανιφέστου για αυτό το μωρό, που είχα αγκαλιά, ήταν να το μάθω να αγαπάει τα βιβλία. Γιατί έτσι είναι. Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν να αγαπούν το βιβλίο. Και πώς γίνεται αυτό; Πρώτα από όλα, βλέποντας τους γονείς να διαβάζουν. Στα πάντα είμαστε πρότυπα. Στις τροφές που επιλέγουμε, στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που φερόμαστε, στις συνήθειές … Συνεχίστε να διαβάζετε το ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ.