slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

ΤΑ ΚΟΤΣΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΙΚΟ ΑΓΩΝΑ! :)

Δεκέμβριος 8, 2013

Σήμερα παρακολούθησα τον ωραιότερο αγώνα βόλλεϊ, που είχα δει μέχρι σήμερα.

Οι παίκτες χαμογελαστοί.

Αντίπαλοι που χαμογελούσαν ο ένας στον άλλον και στα ημίχρονα γινόντουσαν φίλοι.

Ομάδες, που αγωνίστηκαν για την προσπάθεια.

Εντάξει….και η νίκη καλή, αλλά δεν είναι το παν (όπως μου είπε η κόρη μου).

Μετά από 1 χρόνο προπόνησης η ομάδα της μικρής αγωνίστηκε με μία  ομάδα άλλου συλλόγου.

Ήμασταν φιλοξενούμενοι, οπότε και ξεκινήσαμε όλοι μαζί κονβόι, να πάμε στο γήπεδο της αντίπαλης ομάδας.

Οι αγωνιζόμενοι παίκτες από 6 έως 10 ετών.

Οι προπονήτριές τους τα χώρισαν ανά τριάδες (ανάλογα με την ηλικία και το επίπεδό τους) και τους έκαναν “ζέσταμα”.

Το ότι είχαμε πολύ μικρούλια στην ομάδα μπορούσες να το καταλάβεις ακόμη κι αν δεν τους έβλεπες, αρκεί να άκουγες.

Κάποια στιγμή ακούστηκε η μία προπονήτρια:

“Τεντώνουμε δεξί χεράκι και απλώνουμε για να ακουμπήσουμε το αριστερό ποδαράκι.

Δείξτε μου όλοι, ποιό είναι το δεξί χεράκι.” 

Τόσο μικρούλια. 🙂

Όλα τα πιτσιρίκια είχαν αγωνία.

Όχι άγχος.

teren

 

Αγωνία, που πιστεύω, ότι είχε να κάνει με τη νέα εμπειρία, το γεγονός που θα τα πήγαινε ένα βήμα παραπέρα σε αυτό που είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα.

Αγώνας με μία εντελώς ξένη ομάδα παιδιών.

Η ανησυχία διαλύθηκε με τα πρώτα λεπτά μέσα στο τερέν.

2-3 πασούλες και αμέσως χαλάρωσαν.

Το απόλαυσαν απίστευτα κι εμείς ακόμη περισσότερο.

Μην φανταστείτε, ότι σε αυτές τις ηλικίες ο αγώνας ήταν με “καρφιά”, μανσέτες κλπ.

teren2

Όχι. Ήταν πασούλες με παύσεις.

Ήταν η πρώτη οργανωμένη γνωριμία με την ιδέα του “ευ αγωνίζεσθαι”.

Στην πιο αθώα και αγνή ηλικία.

Πραγματικά ήταν από τις λίγες φορές, που ένιωσα αυτό που λένε,

ότι ο αγώνας ήταν γιορτή.

Οι χαμένοι (οι άλλοι… :p) δεν δυσαρεστήθηκαν, αλλά και οι νικητές  δεν ξετρελάθηκαν κιόλας, γιατί αυτό που τους ενδιέφερε ήταν η ώρα του παιχνιδιού.

H νίκη δεν ήταν αυτοσκοπός.

Aυτό που ενδιέφερε ήταν η στιγμή, που προσπαθούσαν να μην χάσουν μπαλιά ή η ώρα που προσπαθούσαν να πιάσουν την πάσα του συμπαίκτη τους.

Θα μου πείτε, όμως, η έννοια ενός αγώνα είναι, να προσπαθήσεις να κερδίσεις.

Αυτό έκαναν.

Απλά η  ίδια η προσπάθεια ήταν η σημαντικότερη.

Κατέγραψα πολλές στιγμές με τη φωτογραφική μηχανή.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας όμως μία από τις στιγμές, που η μικρή μου είχε αγωνία, αν θα χειριστεί καλά, κάτι που της είπε η προπονήτριά της.

κοτσίδιαa

Όλη η αγωνία βγήκε στα κοτσίδια :

κοτσίδια1a

Και τα στριφογύριζε…..

κοτσίδια2aa

Τα  στριφογύριζε…..

κοτσίδια4a

Τα ξανα-στριφογύριζε….

κοτσίδια 3a

Λες και “κούρδιζε” τον εαυτό της. 🙂

Μία ακόμη ξεχωριστή μέρα.

Ένα ακόμη βήμα στη ζωή της.

Ήμουν εκεί και γέμιζαν τα μάτια μου με τα χαρούμενα δικά της μάτια μετά από την επιτυχημένη προσπάθεια, αλλά και με την έκφραση “δεν έγινε και τίποτα” μετά από τις χαμένες πάσες της.

Αυτό το τελευταίο δε, με έκανε ακόμη πιο ευτυχισμένη, γιατί η αλήθεια είναι, ότι δεν ήξερα πώς μπορεί να νιώσει σε μια άτυχη-κακή στιγμή της μπροστά σε κόσμο, μπροστά σε κοινό.

Όταν της είπα, πόσο περήφανη ήμουν που την παρακολουθούσα απ’έξω να κάνει την προσπάθειά της, μου είπε και για τις χαμένες μπαλιές, αλλά συμπλήρωσε:

“Δεν έγινε και τίποτα, μαμά!

Ήταν ένας αγώνας, για να περάσουμε καλά! “

Και περάσαμε όλοι! 🙂

Μαμά Μαμαδοπούλου

2 Σχόλια

  • Reply Vivi Δεκέμβριος 8, 2013 at 11:20 μμ

    Χιλια μπράβο για την ψυχραιμία την αυτοπεποιθηση και τον αυτοελεγχο χωρις εμμονές για την νίκη!
    Μεγαλο κέρδος για την ψυχή του παιδιού!Η προσπαθεια μετράει πάντα!

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud Δεκέμβριος 11, 2013 at 9:13 μμ

      Το σημαντικό είναι ότι αυτό τα παιδιά το αντιλαμβάνονται από μόνα τους.
      Πιστεύω, ότι οι μεγάλοι καλλιεργούμε ό,τι διαφορετικό.
      Τα παιδιά κάνουν ό,τι κάνουν για να είναι χαρούμενα εκείνη τη στιγμή.
      Νιώθουν ότι η προσπάθεια μετράει.

    Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!