slider ΔΙΑΦΟΡΑ

GRAVITY ΣΕ 3D KAI ΟΡΙΑ ΓΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙOY.

Νοέμβριος 12, 2013

Αν προσπαθήσετε να βγάλετε άκρη από τον τίτλο δεν θα τα καταφέρετε.

Η ταινία Gravity και το θέμα των ορίων μεταξύ γονιού και παιδιού δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Ή μήπως έχουν; (Κάνοντας ίσως ένα παραλληλισμό με το διάστημα, που δεν έχει αρχή και τέλος, όπως και οι ανθώπινες σχέσεις και δη των γονιών με τα παιδιά και τα αστέρια και τα θραύσματα που περνούν και ταράσσουν τις ισορροπίες, ηλεκτρισμένα πεδία, όμορφα χρώματα γαλήνιας ανατολής….Ε; Αχμ. Ας το αφήσουμε.)

Το θέμα ξεκινάει από το γεγονός εκείνης της Κυριακής, όπου μαμά και μπαμάς πηγαίνουν το βράδυ να δουν το Gravity.

Να ανοίξω (ακόμη) μία παρένθεση και να σας πω 2 λόγια για τη συγκεκριμένη ταινία. Ξέρω, ότι δεν είναι λίγα τα χρήματα για ένα εισιτήριο 3D σε σχέση με ένα απλό, αλλά πραγματικά  αν είστε λάτρης των ταινιών, που ασχολούνται με το διάστημα και  μπορείτε, αξίζει να τη δείτε σε αίθουσα 3D.

Από την ώρα που αρχίζει, έχεις την αίσθηση, ότι είσαι κι εσύ στο διάστημα μαζί με τους πρωταγωνιστές.

γραωιτυ

Είναι από τις λίγες φορές που έχω πει, ότι θα  ξαναέβλεπα ταινία. Εντάξει, δεν είμαι και ο μέσος άνθρωπος, αλλά…ναι…εντάξει…ενθουσιάστηκα.

Τη συγκεκριμένη ταινία την περίμενα καιρό και ανυπομονούσα, για να τη δούμε. Κλείνει η παρένθεση.

Αποφασίζουμε, λοιπόν, να τη δούμε την Κυριακή το βράδυ, εφόσον η μία γιαγιά θα έκανε baby sitting.

Συμφωνεί η γιαγιά, οπότε έρχεται στο σπίτι μας γύρω στις 21:00  και κανονίζουμε τα δέοντα(κάνοντας και μία μικρή υπέρβαση του ωραρίου για τον ύπνο της μικρής και αντί για τις 21:00-21:30, που κοιμάται το αργότερο, λόγω της γιαγιάς μετακινούμε τη μετάβαση στο κρεββάτι στις 22:00).

Φιλιά και γειά σας.

Τελειώνει η ταινία.

Επιστρέφουμε στο σπίτι στις 23:30 και μαθαίνω, ότι η δεσποινίς Ερμιόνη (ένα από τα χαϊδευτικά που χρησιμοποιώ για την κόρη μου) είχε πέσει για ύπνο μόλις λίγη ώρα πριν, έχοντας παραπλανήσει και τη γιαγιά.

Η γιαγιά την έβαλε στο κρεββάτι της να κοιμηθεί κανονικά την ώρα που είπαμε και μετά κάθισε στο σαλόνι και έβλεπε τηλεόραση, πιστεύοντας, ότι η δεσποινίς κοιμήθηκε.

Αμ, δε! Εκείνη πήγε σιγά-σιγά στο δωμάτιό μας, άνοιξε την τηλεόραση και χωρίς καθόλου ένταση στη φωνή έβλεπε παιδικά.

Πέρασε η ώρα και κάποια στιγμή η γιαγιά παρατήρησε το φως από την τηλεόραση στο διάδρομο και πήγε να δει, ποιός την ξέχασε ανοιχτή και βρήκε τη μικρή χαμογελαστή.

Ήταν όμως ήδη 23:10 και μέχρι να κοιμηθεί….

Φυσικά και η πρώτη μου σκέψη ήταν, ότι και εγώ τα ίδια έκανα, όποτε είχα τη γιαγιά στο σπίτι. Έλαστικότητα στο ωράριο, ελαστικότητα στις συμπεριφορές, ελαστικότητα σε όλα. Μέσα μου το δικαιολόγησα και δεν το θεώρησα τραγικό, όμως δεν μπορούσε να μείνει έτσι.

Είχαμε 1-2 θεματάκια μαζεμένα: a) Είχαμε συμφωνήσει, ότι μπορεί να μείνει ξύπνια μέχρι τις 22:00 και εκείνη υπερέβη την ώρα και b) παραπλάνησε τη γιαγιά, βλέποντας κρυφά τηλεόραση.

Το επόμενο πρωί και πριν της πω κάτι εγώ, την ώρα που ετοιμαζόταν για το σχολείο, μου είπε μόνη της, τί έκανε και…. “Ξέρω, ότι δεν ήταν σωστό, αλλά δεν νύσταζα.”

Της είπα, ότι θα το συζητήσουμε άλλη ώρα. Πραγματικά, δεν θεώρησα, ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Δεν είχαμε άνεση χρόνου.

Με την επιστροφή το απόγευμα μου άνοιξε μόνη της τη συζήτηση πάλι.

Σε γενικές γραμμές δεν έχει δημιουργήσει ποτέ προβλήματα στις διανυκτερεύσεις με τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Ακούει, συνεργάζεται και είναι ευχάριστες βραδιές για όλους τους.

Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς τί γίνεται με τη γιαγιά και τον παππού, όταν το πιτσιρίκι μένει μόνο του (είναι όπως η ιστορία με το Las Vegas, όπως έχουμε ξαναπεί:

Ό,τι ακριβώς γίνεται στης γιαγιάς το σπίτι, μένει στης γιαγιάς :p.

Της ξεκαθάρισα, ότι δεν μπορεί να δει τηλεόραση για 2 ημέρες, για το οποίο δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση και ότι προβληματίζομαι που την αφήνουμε κάποια (ελάχιστα) βράδια με τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Οφείλει να τους ακούει, να μην τους κουράζει, αλλά και γιατί ναι, μεν είναι εορταστικές βραδιές για την ίδια, αλλά το πρόγραμμα είναι πρόγραμμα. Εάν δεν νύσταζε, όπως είπε, θα έπρεπε να το έχει πει στη γιαγιά και η γιαγιά να αποφασίσει τί και πώς. Όχι η ίδια και όχι κρυφά και πονηρά.Φάνηκε, ότι το κατάλαβε. Δεν ξέρω, αν το χειρίστηκα καλά. Γνωρίζοντας το παιδί μου, νομίζω, ότι έπιασε το νόημα.

Όπως έχω μάθει και διαπιστώσει από τα λίγα χρόνια που είμαι μαμά, τα όρια πρέπει να μπαίνουν και να υπογραμμίζονται.

Μπορεί να μην είναι ευχάριστα, να περιορίζουν, αλλά δημιουργούν ασφάλεια, ισορροπία και σεβασμό.

Όρια, δεν είναι κατά τη γνώμη μου η τιμωρία ή οι συνέπειες. Όρια είναι η απόδειξη υπευθυνότητας, σταθερότητας, συνέπειας, διαχείριση ελευθερίας, απόδειξη φροντίδας αλλά και αγάπης.

Όλοι ήμασταν παιδιά και ξέρουμε, πόσο χαριτωμένες μπορεί να είναι κάποιες συμπεριφορές ή κάποιες σκανταλιές, όμως αυτές κάποιες φορές-αν όχι τις περισσότερες- είναι δοκιμές ορίων, δοκιμές σχέσεων εξουσίας και όχι μόνο.

Είναι φορές που δεν αντιλαμβανόμαστε, ότι αφήνοντας ελευθερία σε ένα παιδί, κάνουμε λάθη που δεν συνειδητοποιούμε αμέσως.

Θα σας πω ένα παράδειγμα, από την περίοδο της ηλικίας των 4 ετών της κόρης μου.

Σε εκείνη την ηλικία είχε ξεκινήσει και ήθελε αλλαγές στο δωμάτιό της. Άλλαζε τα στολίδια, άλλαζε τη θεση στις καρέκλες, στα τραπεζάκια και κάποιες φορές μου ζήτησε να αλλάξουμε θέση στο κρεββάτι της. Ε, το θεώρησα χαριτωμένο, ξέρετε…..που το πιτσιρίκι έχει άποψη και παίζουμε κλπ κλπ και 1-2 φορές γύρισα το κρεββάτι μέσα στο δωμάτιο. Όταν κάποια στιγμή άρχισε να μου το ζητάει πιο συχνά, είπα “Houston, we have a problem” (χμ….κι άλλη σχέση με το Gravity….Aχμ!) και ζήτησα τη γνώμη, μιας παιδοψυχολόγου, που ερχόταν τότε στο σταθμό, που πήγαινε η μικρή.

Με λίγα λόγια θα σας πω, ότι μου είπε, πως δεν πρέπει να την αφήνω να κάνει μεγάλες αλλαγές στο χώρο της και συνέχεια και να της ξεκαθαρίσω, ότι στο δωμάτιο μπορεί να παίζει με τα παιχνίδια της, αλλά τη θέση των επίπλων και τη θέση αποθήκευσης των παιχνιδιών της στα κουτιά τους κάνει κουμάντο η μαμά και η μαμά έχει αποφασίσει, πού πάει τί και δεν αλλάζει θέση.

Φυσικά και τις πρώτες φορές που της αρνήθηκα, οποιαδήποτε μετακίνηση του κρεββατιού της γκρίνιαξε (γιατί αλλιώς την είχα μάθει ΕΓΩ), αλλά επειδή ήμουν σταθερή και συνεπής σε αυτό που της είπα, δεν ξαναέκανε καμία μετακίνηση των επίπλων από τότε μόνη της.

Με λίγα λόγια, τα παιδια έχουν ανάγκη από όρια.

Όταν τους βάζουμε όρια, συνειδητά και υποσυνείδητα ξέρουν, ότι το κάνουμε γιατί νοιαζόμαστε γι’αυτά, γιατί τα φροντίζουμε.

Ναι, δοκιμάζουν πολλές φορές εμάς και τις αντοχές μας.

Είναι αναγνώριση εδάφους και δυνάμεων.

Πρέπει να είμαστε ήρεμοι, ξεκάθαροι, σταθεροί και συνεπείς σε ό,τι λέμε (όχι άλλα να λέμε τη μία και άλλα να κάνουμε την άλλη).

Δεν είναι εύκολο. Το ξέρω.

Αντίστοιχα, βέβαια, να υπογραμμίσω, ότι και εμείς δεν πρέπει να περνάμε όρια, αλλά νομίζω ότι είναι καλύτερο να δείτε κι εσείς την άποψη μιας ειδικού μέσα από ένα άρθρο που βρήκα, στην αναζήτησή μου να διαβάσω κάτι σχετικό.

Το βρήκα εξαιρετικό. Είναι το άρθρο της  ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας κυρίας   Βάσιας Ιγνατίου Καραμανώλη (Λέκτορας Ψυχολογίας, Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων) με τίτλο “Όρια: τί σημαίνουν και πως λειτουργούν στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού”.

Σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα και στο τέλος μπορείτε να βρείτε το link, όπου μπορείτε να το διαβάσετε όλο.

“…… Η ανατροφή λοιπόν έχει να κάνει με τριβές, με διαμάχες αλλά και με αρμονική συνύπαρξη, με συμφωνίες και αντιπαραθέσεις. Όπου υπάρχει τριβή, υπάρχει και θερμότητα και η σχέση γονέα-παιδιού είναι μια τρυφερή και ζεστή σχέση. Η τριβή της ανατροφής μaς βοηθά να ορίσουμε τις θέσεις μας, μaς βοηθά να κατακτήσουμε την κοινωνική μας ταυτότητα, μaς βοηθά εν τέλει να μεγαλώσουμε.  Δεν πρόκειται για μια ανταγωνιστική διαδικασία που κάποιος από τα δύο μέρη αναγκαστικά πρέπει να χάσει. Τόσο ο γονιός όσο και το παιδί του έχουν να κερδίσουν από αυτή τη διαδικασία ανατροφής. Εδώ δε χωρούν αντιθέσεις, ανταγωνισμοί και επίδειξη γνώσεων, εδώ μιλάμε για κατανόηση της διαδικασίας του μεγαλώματος, για νοιάξιμο σχετικά με την αγωνία του παιδιού να μάθει, να νιώσει, να γευτεί, να κάνει λάθος και να ξαναπροσπαθήσει. Έτσι η ανατροφή μετατρέπεται σε μια κοινή πορεία γονιών-παιδιών, αλληλοτροφοδοτούμενη και χαράζεται με κοινή δράση και προσπάθεια.
      Η θέσπιση ορίων είναι μια διαδικασία που διαρκεί σε όλη μας τη ζωή, έτσι μαθαίνουμε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος τι μας ταιριάζει και τις μας απωθεί, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, τι μας κάνει αποδεκτούς και τι μας απομακρύνει από τους άλλους. Πρόκειται για μια διαδικασία που συνοδεύεται από λάθη – λάθη που μας χαρίζουν μοναδικές και ανεπανάληπτες εμπειρίες. Τα όρια χαράζουν τη διαφορά ανάμεσα στην προσέγγιση και την απομάκρυνση, στην εμπιστοσύνη και την αμφιβολία, στη γνώση και την άγνοια.
      Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια. Το όριο είναι αγάπη, είναι φροντίδα. Το όριο είναι σημείο συνάντησης. Το όριο σημαίνει ταυτόχρονα ένωση και χωρισμός. Το όριο είναι εκεί που συναντιέμαι εγώ με τον άλλο, αλλά κι εκεί που χωρίζομαι από αυτόν. Το όριο είναι το σημείο επαφής. Το όριο προστατεύει. Το να θέτει κανείς όρια σημαίνει προσοχή και σεβασμό στην ανθρώπινη προσωπικότητα. 
      Τα όρια παρέχουν ασφάλεια. Η ανασφάλεια των παιδιών γεννιέται από την ασυνέπεια αλλά και τις αλλαγές κάθε τόσο των μεθόδων ανατροφής τους, από αυτό που ονομάζουμε διπλά μηνύματα. Τα παιδιά μπερδεύονται, δεν ξέρουν τι ισχύει και τι δεν ισχύει, τι τους ζητείται, τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται, μέχρι που επιτρέπεται να προχωρήσουν και που οφείλουν να σταματούν. Τα διπλά μηνύματα προκαλούν σύγχυση, αποδυναμώνουν το γονιό και αφαιρούν το έδαφος εμπιστοσύνης και ασφάλειας από το παιδί. Ασφαλώς η θέσπιση των ορίων από την πλευρά των γονιών σημαίνει αυτόματα και την τήρηση πρώτιστα από τους ίδιους. Η θέσπιση των ορίων χωρίς την ταυτόχρονη τήρησή τους ισοδυναμεί με την απώλεια της αξιοπιστίας των γονιών.
     Το να προσέχουμε και να σεβόμαστε τα όρια των παιδιών σημαίνει να καταφέρουμε να τους εξασφαλίσουμε συνθήκες δημιουργικής ανάπτυξης.  Από την άλλη τα όρια δεν είναι απαγορευτικά από την εμπειρία και τη βίωση της πραγματικότητας, δείχνουν, φωτίζουν, καθοδηγούν. Τα όρια λειτουργούν σαν τον φάρο, μας προφυλλάσσει από τις παγίδες και μας φωτίζει το δρόμο προς την ανοιχτή θάλασσα.
Ωστόσο ο ορισμός των ορίων δεν σημαίνει υπερπροστασία και  απομάκρυνση από την ελευθερία της εμπειρίας. Όποιος προσπαθήσει να προφυλάξει τα παιδιά από κακές εμπειρίες περιορίζοντας τα όριά τους, το μόνο που θα πετύχει, θα είναι να διαπλάσει έναν άβουλο, ευνουχισμένο και αδύναμο άνθρωπο. 
      Η έννοια του ορίου δεν πρέπει να επενδύεται αρνητικά και να συνδέεται αυτόματα με την τιμωρία, την αποθάρρυνση, την απαγόρευση, τον ηθικό περιορισμό και τη διαρκή άρνηση. Το όριο συνδέεται πολύ περισσότερο με την επιθυμία αναφοράς σε σταθερούς κανόνες, αξίες και πρακτικές συμβουλές. Θέτοντας όρια στηρίζουμε τα παιδιά μας, τα βοηθούμε να αυτονομηθούν και τους δείχνουμε πως ορίζεται το μονοπάτι της αποτελεσματικής προσαρμογής, που περιλαμβάνει τη γνώση των κοινωνικών κανόνων και το σεβασμό της ατομικότητας. Τα όρια είναι μέρος των θεμελίων πάνω στα οποία χτίζονται οι σχέσεις γονέων – παιδιών.
     Στη διαδικασία ανατροφής συναντούμε διαρκώς τουλάχιστον δυο παιδιά: το παιδί ή τα παιδιά μπροστά μας, και το παιδί μέσα μας. Και όσο εντονότερα ζει το παιδί μέσα μας, τόσο περισσότερο επιθυμεί να προφυλάξει το παιδί μπροστά μας από τον πόνο, τη λύπη και το φόβο που ίσως βιώσαμε οι ίδιοι ως παιδιά. Αλλά και τόσο περισσότερο συμβάλλουμε στη μετάδοση των φόβων και των ανασφαλειών του. Αν έχουμε βιώσει στα παιδικά μας χρόνια τη θέσπιση ορίων σαν μια διαδικασία αποδοκιμασίας, μείωσης και αμφισβήτησης, δεν έχουμε τώρα τη δύναμη να αναλάβουμε την πρωτοβουλία που απαιτείται για να θέσει όρια στα δικά μας παιδιά. 
    Όσο περισσότερο είναι σε θέση ο γονιός να αποδεχτεί απόλυτα και σε όλη της την έκταση τη δική του παιδική ηλικία – με ότι θετικό ή αρνητικό κουβαλάει, με στιγμές νοσταλγίας ή πόνου – τόσο πιο ικανό καθιστά το παιδί του να δεχτεί όλες τις όψεις της ζωής και να συμφιλιώνεται με τα όποια συναισθήματά του…”

Αξίζει να διαβάσετε τη συνέχεια του πραγματικά πολύ ενδιαφέροντος αλλά και χρήσιμου άρθρου, στο οποίο περιγράφονται με τις συνέπειές τους η “Έλλειψη ορίων”, “Παραβίαση ορίων”, “Υπερβολή στη θέσπιση ορίων” διευκρινίζοντας ότι το όριο δεν είναι έλεγχος, πώς βάζουμε όρια, τί γίνεται όταν παραβιάζονται τα όρια, η συμβιωτική σχέση μέσα στην οικογένεια κ.α.

Το άρθρο υπάρχει σε αυτό το link : Όρια στη σχέση με το παιδί

Μαμά Μαμαδοπούλου

(Oι φωτογραφίες από Village Films)

5 Σχόλια

  • Avatar
    Reply nefosis Νοέμβριος 12, 2013 at 10:54 πμ

    Λοιπόν, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, μου δημιουργήθηκαν δύο επιθυμίες:
    1) Να δω το gravity
    2) Nα γίνω γιαγιά και να καταστρώνω με τα εγγόνια σχέδια μυστικής αντίστασης κατά των ορίων. Ω, ναι, το ξέρω. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός του άρθρου, αλλά η εικόνα που έκανα ήταν τόσο- μα τόσο- διασκεδαστική.
    Με συγχωρείς ξαδέρφη, ε; ε;

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud Νοέμβριος 12, 2013 at 11:13 πμ

      Δεν υπάρχει λόγος να μου λες, να σε συγχωρήσω, γιατί νομίζω, ότι ως γιαγιά blogger θα καταγράφω κι εγώ τα ίδια σχέδια, που θα καταστρώνω.
      Θα κάνουμε όλες τις σκανταλιές που δεν κάναμε ως μαμάδες.
      Τελικά…με τον γίνεσαι γιαγιά, βγάζεις τα απωθημένα που έχεις ως μαμά, που πολλές φορές στα δημιουργεί η γιαγιά που φροντίζει το παιδί, που βγάζει τα δικά της απωθημένα ως μαμά κλπ.
      Πιστεύω ότι αν συνεργαστούμε, μπορεί να καταστρώσουμε καταπληκτικά σχέδια. Μην σου πω, ότι θα γίνουμε και ταινία.

      • Avatar
        Reply nefosis Νοέμβριος 12, 2013 at 11:51 πμ

        Ναι! Θα μας κάνουν ταινία! Gravity IV-The return of grannies! Στο διάστημα θα μας στείλουν κόρες και νύφες. Να καταστρώνουμε σχέδια με θέα. (χιχιχι)

        • KidsCloud
          Reply KidsCloud Νοέμβριος 12, 2013 at 12:08 μμ

          Υeah! Μ’αρέσει! Θα βρεθώ και στο διάστημα που το θέλω πως και πως!
          Α,ναι! Θα ζήτησω να γίνουν λήψεις real time!

  • Avatar
    Reply vivi Νοέμβριος 12, 2013 at 1:36 μμ

    Ωραία και απαραίτητα τα όρια αλλα τι ωραίες και οι ωρες που περνάμε με τις γιαγιάδες!!!Οσο χρόνων και αν γίνω θα θυμάμαι με αγαπη και νοσταλγία την υπέρβαση οριων που κάναμε στο χωριο στης γιαγιάς το σπιτι…Αχχχχ ωραίες εποχές οι παιδικές!!

  • Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!