slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΔΙΑΦΟΡΑ

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΣ ΠΑΠΠΟΥΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ…

Οκτώβριος 25, 2011

Ωπ! Το έχετε κι εσείς το θέμα σας, ε;

Είμαστε από τις οικογένειες που έχουν την τύχη ο παππούς και η γιαγιά να βοηθάνε. Μας βοηθούν κυρίως τις ώρες που είμαστε στην δουλειά. Φροντίζουν το παιδί από την ώρα που γυρίζει από το σχολείο μέχρι την ώρα που γυρίζουμε εμείς στο σπίτι. Δεν τους το αφήνουμε συχνά το Σαββατοκύριακο, γιατί εκτός του ότι θέλουμε να είμαστε με το παιδί τις μέρες που είμαστε στο σπίτι, η υποφαινόμενη μαμά έχει τα ενοχικά της σε σχέση με τους παππούδες-γιαγιάδες (που θέλω να τους ξεκουράζω το Σαββατοκύριακο, να έχουν κι αυτοί τον ελεύθερο χρόνο τους κλπ κλπ). Η συνδρομή τους είναι τεράστια!

Βέβαια, όπως κάθετι έχει τα θετικά του έχει και τα αρνητικά του. Δεν θα τα αναλύσουμε τώρα αυτά, γιατί θα χρειαστούμε ένα άρθρο μόνο του. Τουλάχιστον …μπορεί και δύο..ε; Ναι!

Λοιπόν! Τί σας έλεγα;

Α! Ναι!

Ο αγαπημένος μας παππούς! Λατρεύει την μικρή (θα τον αναλύσουμε κι αυτό άλλη μέρα…μπορεί να χρειαστεί και όλη την μέρα-είναι μία κατηγορία μόνο του αυτό….) αλλά δεν έχει υπομονή σε ό,τι έχει να κάνει με την μελέτη για το σχολείο της μικρής στο σπίτι.

Έχουμε πει, ότι όταν το παιδί θα κάθεται στο δωμάτιό του να κάνει τις εργασίες της, δεν θα είμαστε δίπλα της. Θα της δίνουμε τις γενικές κατευθύνσεις και θα φεύγουμε. Θα περνάμε πού και πού, για να βλέπουμε τί κάνει (μη νομίζουμε ότι μελετάει κι εκείνη παίζει), αν χρειάζεται κάποια διευκρίνηση και ΘΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ! Ναι; Nαι, ναι, ναι! Δεν της λέμε τις απαντήσεις; Ναι; Ναι, ναι, ναι! Δεν της διορθώνουμε τα λάθη; Της λέμε να ξαναδεί την εργασία της και προσπαθούμε να την κάνουμε να διαπιστώσει μόνη της -ει δυνατόν- το λάθος της και να το διορθώσει. Ναι; ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ!!

Όχι!

Προχθές το μεσημέρι ο μπαμπάς είχε ένα διάλειμμα και γύρισε στο σπίτι, να φάει το μεσημεριανό του και να περάσει λίγο χρόνο με την μικρή. Και…Ω! Έπιασε τον παππού στα “πράσσα”….Ήταν καθισμένος στο γραφείο του παιδιού ακριβώς δίπλα της και ουσιαστικά της έλεγε τί να κάνει και της έδινε όλες τις απαντήσεις στις ασκήσεις. Γιατί  δυσκολευόταν το παιδί, είπε…Ό,τι ακριβώς είχαμε συμφωνήσει.Ναι;…Ναι…

Αφού του κάνουμε πάλι ένα mini ευγενικά επιπληκτικό brief (όχι, ότι θα προκαλούσαμε καμία θεαματική αλλαγή….μεταξύ μας…..) και του εξηγήσαμε ότι πρέπει να καταλάβει, ότι για το καλό της πρέπει να κάνει ό,τι μας έχουν πει από το σχολείο και ότι αν δεν μπορεί-φυσιολογικό, λογικό, όχι κακό-να βρούμε κάποιον ειδικό άνθρωπο να βοηθήσει στο συγκεκριμένο θέμα,μας δήλωσε ότι θα κάνει ό,τι είπαμε! Ναι! Ναι! Ναι!

Παρόλα ταύτα και επειδή πολλά “Ναι! Ναι! Ναι!” έχουμε πει και “Όχι! Όχι! Όχι!” τα συναντάμε, είπα “να βάλω στο παιχνίδι” και την μικρή.

Από τις πρώτες μέρες που πήγαμε στο σχολείο έχει εκδηλώσει μία απίστευτη εκτίμηση για το πρόσωπο της δασκάλας της και του διευθυντή του σχολείου (μπράβο τους, γιατί αυτό το κέρδισαν οι ίδιοι) και ό,τι πουν εκείνοι είναι ΝΟΜΟΣ!

Ύπουλη μάνα, λοιπόν, (μην με μαλώσετε!! Αμάρτησα για το παιδί μου!!!) εκεί που καθόμασταν αμέριμνοι και συζητουσαμε πριν πάει για ύπνο, αρχίζω το θέατρο (και δεν μου το’χα…):

“Α! Ξέχασα να σου πω! Με πήρε τηλέφωνο ο Διευθυντής του σχολείου το πρωί”, της λέω και αυτομάτως γούρλωσε τα μάτια!
“Τί σου είπε;”, μου λέει.

“Μου είπε, ότι είδε τις εργασίες σου χθες και υποψιάστηκε, ότι δεν της είχες κάνει τελείως μόνη σου”, της λέω και γουρλώνει ακόμη περισσότερο τα μάτια της.“Είναι αλήθεια;” την ρωτάω με χαλαρό ύφος.

Ξεροκαταπίνει και μου λέει“….ε…να…με βοήθησε ο παππούς! Και τί άλλο σου είπε;”.

“Α! Δεν μου είπε κάτι ιδιαίτερο, απλά ότι αν καταλαβαίνει ότι δεν κάνεις μόνη σου τις εργασίες σου, για αρχή θα πει στην δασκάλα σου να μην σου βάζει βαθμό.” ΩΩΩΩΩΩ! Μα…Ο τρόμος! Δεν θα παίρνει “Μπράβο! Άριστα!” και αυτοκολλητάκια από την δασκάλα;;;; Όχιιιιιιι!

Συμπτωματικά την ημέρα εκείνη η δασκάλα στην εργασία που είχαν κάνει με τον παππού είχε βάλει μόνο “τικ”, ότι τα είχε κάνει όλα χωρίς να βάλει βαθμό. Το βρίσκω αφορμή και της λέω “Να, βλέπεις; Στις χθεσινές εργασίες δεν σου έβαλε βαθμό!”

Μόλις το συνειδητοποίησε τρελλάθηκε! “Μα, εγώ δεν είπα στον παππού να έρθει να κάτσει μαζί μου! Εκείνος ήρθε κι έκατσε μαζί μου. Εκείνος μου έλεγε!”

“Μα, σε πιστεύω!” της λέω! “Γι’αυτό από αύριο δεν θα αφήνεις κανέναν να κάθεται στο δωμάτιό σου! Θα κάνεις τις εργασίες σου μόνη σου! Κι αν δυσκολεύεσαι πολύ για κάτι, αν ο παππούς έρχεται να κάτσει μαζί σου, θα του λες ότι θα το κάνουμε μαζί όταν γυρίζω από την δουλειά. Ναι; “ NAI! (Πόση κατάφαση πιά σε αυτό το άρθρο!)

Την επόμενη ημέρα μόλις ήρθε η ώρα να ξεκινήσει την μελέτη της η μικρή, έδιωξε τον παππού από το δωμάτιό της και του είπε, ότι θα τον φώναζε η ίδια αν τον χρειαζόταν!

Χιχιχιχιχι! (Σατανικό και τρίβω και τα χέρια μου.)

Όχι, όχι! Δε νιώθω άσχημα, γιατί έπρεπε  να κάνω κάτι με κάποιο τρόπο ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ!

Και δεν λένε ότι “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”;

Aυτό! 😉

 

Photo by hvaldez1

 

 

 

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!