slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΜΟΥΣΙΚΗ

“ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ…” ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ…:)

Φεβρουάριος 9, 2013

Tα Σαββατοκύριακα που είμαστε μαζί με τη μικρή όλη μέρα, ανακαλύπτω έναν καινούριο κόσμο κάθε φορά.

Όσο εκείνη γνωρίζει τον κόσμο, τη ζωή, τους ανθρώπους με το δικό της τρόπο και εκφράζοντας, ότι σκέφτεται, νιώθει ή ό,τι απορίες έχει, νομίζω, ότι βλέπω κι εγώ τα πράγματα μέσα από άλλη διάσταση.

Ευτυχώς  είναι ένα παιδί, που εκφράζεται και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορούμε να συζητάμε μαζί της και να μαθαίνουμε πράγματα, που έχει στο μυαλό της και στην ψυχή της.

Ναι, λέω “ευτυχώς”, γιατί και για εμάς είναι σημαντικό να έχουμε εικόνα της ματιάς της και των συναισθημάτων της και έτσι μας επιτρέπει να είμαστε πιο κοντά της, αλλά και για την ίδια είναι καλό.

Νομίζω, ότι είναι απίστευτο, το να μπορείς να εκφράζεσαι.

Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου στη ζωή και σύμφωνα με τη δική μου ιδιοσυγκρασία, θεωρώ, ότι το να λες (με όποιο τρόπο) τί σκέφτεσαι, νιώθεις, πιστεύεις, κάνει καλό σε σένα, αφού….το γνωστό….“Όταν η λύπη μοιράζεται, διαιρείται, ενώ η χαρά πολλαπλασιάζεται” (το μοτό της ζωής μου), αλλά δίνει την ευκαιρία και στους άλλους να σε κατανοήσουν (ή και όχι-εσύ πάντως θα έχεις προσπαθήσει και δεν θα τα κρατάς μέσα σου) και έτσι να είναι συνοδοιπόροι σου ή να είναι εκεί, όταν τους χρειάζεσαι ή και όταν σε χρειάζονται. Όταν εκφράζεσαι, “ρίχνεις γέφυρες” και όποιος μπορεί, αντέχει και θέλει, τις περνά.

Σημαντικό, λοιπόν, πως το παιδί εκφράζεται.

Και επειδή εκφράζεται, ανακαλύπτω τα πράγματα, που ανακαλύπτει από την αρχή.

Ξέρετε, οι μεγάλοι με την πολυπλοκότητα της σκέψης μας τις περισσότερες φορές χάνουμε την ουσία της απλότητας.

Σήμερα, λοιπόν, εκεί που περπατούσαμε στην ηλιόλουστη μέρα επιστρέφοντας στο σπίτι, μου λέει:

“Μαμά, ξέρεις, ότι αγαπώ πολύ τη γιαγιά και τον παππού;”

“Και βέβαια!” της απαντώ.

“Μαμά, ξέρεις, ότι αγαπώ και το θείο πολύ. Όμως εσύ τον αγαπάς περισσότερο, επειδή είναι αδερφός σου; Δηλαδή εγώ τον αγαπάω λιγότερο; Δεν νομίζω, ότι τον αγαπάω λιγότερο!”, μου λέει και στέκομαι λίγο στο σκεπτικό της, που καταλαβαίνω, ότι την προβληματίζει.

“Δεν τον αγαπάς λιγότερο. Τον αγαπάς διαφορετικά. Δεν είναι όλα τα είδη αγάπης ίδια. Δεν σημαίνει, ότι πάντα αγαπάμε κάποιον περισσότερο ή λιγότερο. Μπορούμε, να αγαπάμε διαφορετικά.”

Το σκέφτεται, αναθαρρεύει και μου λέει: “Ναι! Αλλιώς αγαπάς εμένα και αλλιώς τον μπαμπά, αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι με αγαπάς λιγότερο, ούτε ότι αγαπάς τη μαμά σου και τον μπαμπά σου λιγότερο. Αλλιώς αγαπάς το παιδάκι σου κι αλλιώς τον μπαμπά σου και τη μαμά σου. Κι εγώ αλλίως αγαπάω πολύ, γιατί τον αγαπάω πάρα πολύ, τον ξαδερφούλη μου και την ξαδερφούλα μου κι αλλιώς τον φίλο μου τον Ιωάννη. Δεν αγαπάω, όμως κάποιον λιγότερο.”

“Έτσι νιώθω κι εγώ αυτά που λές. Νομίζω, ότι οι αγάπες που νιώθουμε, δεν μπορούν να συγκριθούν, γιατί ο κάθε άνθρωπος, που μας κάνει να νιώθουμε κάτι, είναι διαφορετικός.

Δεν σκέφτεσαι τα ίδια, όταν φέρνεις στο μυαλό σου το πρόσωπο της αγαπημένης σου φίλης και άλλα όταν σκέφτεσαι τη γιαγιά. Δεν αγαπάς όμως και τις δύο;”, της λέω.

“Όπωσδήποτε, μαμά!” και χαλαρώνει.

“Όμως ξέρεις….μην μου πεις, ότι εσύ και ο μπαμπάς δεν με αγαπάτε εμένα πιο διαφορετικά από όλους; E;”

E!

Μπορώ να μην στο πω, λες! 🙂

Θα στο πω, όπως και ξέρω, ότι σίγουρα θα μιλήσουμε πολλές φορές για την αγάπη, όσο μεγαλώνεις!

Το μόνο σίγουρο είναι, ότι η αγάπη είναι παντού! 🙂 Ε;

 

(photo via http://pinterest.com/pin/175570085445458310/)

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!