slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ ΤΟΥ Δ.ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ Γ’ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ! :)

Δεκέμβριος 6, 2012

Δεν είναι απίστευτο, πώς τόσα χρόνια μετά μένουν γεγονότα στο μυαλό μας (ή στην ψυχή μας) ανέπαφα  και ζωντανά λες και συνέβησαν λίγη ώρα πριν;…

Προχτές η μικρή είχε εργασίες στο μάθημα της “Γλώσσας” στο σχολείο.

Η ανάγνωση ήταν το ποίημα “Η Ξανθούλα” του Διονύσιου Σολωμού.

Και θυμήθηκα, τότε που εγώ ήμουν στη Γ’Δημοτικού και ο δάσκαλός μας, ο κύριος Νίκος, μας είχε παραδώσει το ποίημα από το βιβλίο του “Ανθολόγιου”.

Δεν ήταν όμως μια απλή παράδοση.

Μας είχε πει την ιστορία της “Ξανθούλας”, σύμφωνα με την οποία ο ποιητής είχε ερωτευτεί μια κοπέλα…την ξανθούλα, που οι γονείς της ήθελαν να την παντρέψουν με κάποιον άλλο.

Ο Σολωμός έγραψε το ποίημα με έμπνευση αυτή την ερωτική απογοήτευση.

Ο δάσκαλός μας ήταν ένα ζακυνθινός με υπέροχη φωνή, επτανήσιος με όλα τα γλυκά τραγουδιστά χαρακτηριστικά και πέρα από την αφήγηση της ιστορίας μας έμαθε να τραγουδάμε την “Ξανθούλα” ως καντάδα! 🙂

Κατάφερε να κάνει εικόνα στο μυαλό μας αυτό το ποίημα και εμένα τουλάχιστον με έκανε να το αγαπήσω, γιατί μου δίδαξε το όλο του.

Και προχτές διηγήθηκα στη μικρή αυτή την ιστορία από τη δική μου παιδική ηλικία και μου ζήτησε να της το τραγουδήσω.

Όταν τελείωσα την αφήγηση, έφυγα από το δωμάτιο και την άφησα μόνη της.

Λίγη ώρα μετά τη βρήκα ξαπλωμένη μπρούμυτα στο κρεβάτι της με τα χεράκια της στο σαγόνι, για να στηρίζουν το κεφάλι της με το βιβλίο της “Γλώσσας” ανοιχτό μπροστά της.

Διάβαζε ξανά την “Ξανθούλα” και προσπαθούσε να πιάσει τη μελωδία, που της τραγούδησα! 🙂

 

Eίναι υπέροχο, να παρακολουθείς ένα παιδί, να δημιουργεί τις δικές του αναμνήσεις!

Καμιά φορά οι δικές σου γίνονται το λίπασμα για να ανθίσουν οι δικές το ! 🙂

Την είδα την ξανθούλα, την είδα ‘ψες αργά

Που εμπήκε στη βαρκούλα να πάει στην ξενητειά.

Εφούσκονε τ’ αγέρι λεπτότατα πανιά

Ωσάν το περιστέρι που απλώνει τα φτερά

Εστέκονταν οι φίλοι με λύπη με χαρά

Και αυτή με το μαντίλι τους αποχαιρετά.

Και το χαιρετισμό τηςΩς που η πολλή μακρότης

Μου το’κρυψε κι αυτό

Σ’ ολίγο, σ’ ολιγάκι

Δεν ήξερα να πω

αν έβλεπα πανάκι

ή του πελάγου αφρόΚαι αφού πανί, μαντίλι

Εχάθη ς’ το νερό

Εδάκρυσαν οι φίλοι

Εδάκρυσα κ’ εγώ

Δεν κλαίγω για τη βαρκούλα

Δεν κλαίγω τα πανιά

Μόν’ κλαίω για την Ξανθούλα

Που πάει στην ξενητειά

.Δεν κλαίγω τη βαρκούλα

με τα λευκά πανιά

Μόν’ κλαίω την Ξανθούλα

Με τα ξανθά μαλλιά.

 

Γράφτηκε μετά την επιστροφή απ’ την Ιταλία – 1828 περίπου, σε ηλικία 30 ετών.
Μουσική Νικόλαος Μάντζαρος

4 Σχόλια

  • Avatar
    Reply Διάνα Ποικιλίδου Δεκέμβριος 6, 2012 at 11:58 μμ

    Πόσο πίσω με πας…. ΤΟ θυμάμαι κι εγώ… Και πόσο σωστο το σχόλιό στου στο τέλος… (Να χαίρεσαι την κορουλα σου που, καθώς φαίνεται, έχει και καλλιτεχνική συναίσθηση και αντίληψη!!!

  • Avatar
    Reply ΜΑΡΙΑ Δεκέμβριος 7, 2012 at 4:25 μμ

    Aχ, εγώ έκλαιγα με την “Ξανθούλα”! Ακόμα με στεναχωρεί αν το ακούσω!

  • Avatar
    Reply ΧΡΙΣΤΙΝΑ Δεκέμβριος 11, 2012 at 10:19 πμ

    Με έχουν κοροιδέψει στο δημοτικό με αυτό το τραγούδι , τι μου θύμισες …

  • Avatar
    Reply Mamma El Δεκέμβριος 11, 2012 at 12:06 μμ

    Το έχω ακόμα το συγκεκριμένο βιβλίο!
    Ένα από τα ωραιότερα βιβλία που είχαμε στο δημοτικό.

  • Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!