slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΔΙΑΦΟΡΑ

«MΑΜΑ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ!»(ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΦΟΒΟΣ)

Ιούνιος 6, 2012

Nαι!

Δεν είναι ευχάριστο θέμα, αλλά είναι ένα θέμα αναζητήσεων από το οποίο περνούν όλα τα παιδιά κάποια στιγμή!

Φαντάζομαι..

Και συνέβη χθες στο δικό μας σπίτι!

Όταν βλέπεις τη φράση «Μαμά, δεν θέλω να πεθάνετε!» στην οθόνη ενός υπολογιστή στο template εκπαιδευτικού παιχνιδιού με χαρούμενα χρώματα, λουλουδάκια, ζωάκια και μουσικούλα από τα ηχεία «Τόινγκ! Τόινγκ! Τούρου-παπαμ-Τσίου Τσίου», νομίζεις ότι κάτι έχεις πάθει εσύ και «ου γαρ μόνον έρχεται», άλλα γράφει το παιδί-άλλα βλέπω…

Όταν όμως βλέπεις τη μικρή με βουρκωμένα μάτια (όχι θεατρινίστικα!) …..

Κάναμε μία οικογενειακή αγκαλιά (ο μπαμπάς, εκείνη κι εγώ) και προσπαθήσαμε να το συζητήσουμε και να την ξε-αγχώσουμε!

Η αλήθεια είναι, ότι μέρες τώρα για κάποιο λογο-ο οποίος από ό,τι έχω καταλάβει προέρχεται από κάποιες συζητήσεις που κάνει με κάποια φίλη στο σχολείο-είχε αρχίσει να έχει ανησυχίες του τύπου «ασπρίζουν τα μαλλιά, γίνεσαι γιαγιά-παππούς και μετά πεθαίνεις».

Μου είχε πετάξει 1-2 φορές ένα «Μαμά, δεν θέλω να γίνεις γιαγιά! Δεν θέλω να πεθάνεις!» και αντίστοιχα το ίδιο και για τον μπαμπά.

Ποτέ δεν κοροϊδέψαμε  αυτό που λέει. Είναι ένας φυσιολογικός φόβος, για τον οποίο δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε.

Προχτες το βράδυ ήμουν στον καναπέ και παρακολουθούσα μία ταινία και ενώ είχε κοιμηθεί από νωρίς, ξύπνησε μέσα στο άγχος και ήρθε στα γόνατά μου να την πάρω αγκαλιά. Είχε δει στον ύπνο της ότι ο μπαμπάς κι εγώ είχαμε πεθάνει. Την καθησύχασα ότι ήταν ένα όνειρο, της είπα ότι είμαστε καλά και οι τρεις και κοιμήθηκε αμέσως.

Μετά το περιστατικό, λοιπόν, με το παιχνίδι καθίσαμε να το συζητήσουμε περισσότερο.

Κι άρχισε:

«Μπαμπά, δεν θέλω να πεθάνετε! «

«Δεν θέλω να έχετε άσπρα μαλλιά. Δεν θέλω να γεράσετε.»

«Καταρχήν τώρα  είμαστε καλά και είμαστε εδώ μαζί», της λέει ο μπαμπάς.

«Για να γίνουμε γιαγιά και παππούς θα περάσουν πολλά χρόνια», της λέω εγώ (κι εγώ, αγάπη μου, δεν θα γεράσω :p).

«Και όταν θα γίνει αυτό θα έχεις κι εσύ τη δική σου οικογένεια, τα δικά σου παιδιά», της λέει ο μπαμπάς.

Σκέφτεται λίγο….και συνεχίζει τη συζήτηση τσακίζοντάς μας  διπλά:

«Και μετά θα γίνω κι εγώ γιαγιά και θα πεθάνω; Και θα είμαι εκεί που θα είστε εσείς;» και χαμογελάει το πρόσωπό της!……..Ανατρίχιασα εκείνη την ώρα, ανατριχιάζω και τώρα που το γράφω.  Η χαρά της να είμαστε μαζί, όπου κι αν είναι αυτό.  Αρκεί να είμαστε μαζί. Όπου… (Ξέρω…Μπρρρρρ!!!)

Βέβαια, με το που ηρέμησε και αφού μας πέρασε από 40 κύματα ερωτήσεων, μας είπε τη δική της θεωρία, σύμφωνα με την οποία αφού πεθάνουμε όλοι, θα ξαναζήσουμε.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Κλείνοντας  τη συζήτηση, μου είπε :

«Μαμά, εγώ πάντως, να ξέρεις,  το είπα στη γιαγιά! Γιαγιά, όσο κι αν βάφεις τα μαλλιά σου που είναι άσπρα, να το ξέρεις, θα πεθάνεις κι εσύ κάποια στιγμή!»

O.M.G.! Γι’αυτό έφυγε νωρίτερα για τις καλοκαιρινές διακοπές η γυναίκα!!….: P………

………………………………………………

Κάνοντας μία αναζήτηση στο google, βρήκα ένα σχετικό και ενδιαφέρον (αν και γενικό) άρθρο σχετικά με τους φόβους  και τις φοβίες των παιδιών.

Αυτό που αντιμετωπίσαμε εμείς χθες ήταν ένας φόβος.

Σε ένα απόσπασμα του άρθρου γράφει :

«Τί είναι φόβος;

Κανένας από εμάς δεν έχει συνδέσει την έννοια του φόβου με μια φυσιολογική και θετική κατάσταση. Κι όμως, ο φόβος είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια φυσιολογική αντίδραση προσαρμογής, που στόχο της έχει να μας κινητοποιήσει να αντιδράσουμε σε γεγονότα ή καταστάσεις που αποτελούν κίνδυνο για εμάς. Έτσι προστατεύουμε τον εαυτό μας. «

Και σε άλλο σημείο συγκεντρωτικά καταγράφει κάποιους φόβους ανάλογα με την ηλικία του παιδιού :

«Τι τρέμουν σε κάθε ηλικία;

Αν παρατηρήσουμε τα παιδιά, θα δούμε πως όπως αλλάζουν τα ίδια μεγαλώνοντας, έτσι αλλάζουν και οι φόβοι τους. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε τι φοβούνται και γιατί έχοντας ως βάση την ηλικία τους.

Σ’ ένα νεογέννητο μωρό, μπορούμε να προκαλέσουμε φόβο από τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του, κάνοντας έναν δυνατό κρότο ή με το να κάνουμε πως το αφήνουμε να πέσει. Αυτό συμβαίνει γιατί ορισμένες λειτουργίες όπως η ακοή και η ισορροπία έχουν κυρίαρχη σημασία για το βρέφος, αφού τώρα αρχίζουν να αναπτύσσονται.

Από τον έβδομο μήνα και μετά, το μωρό αλλάζει στάση απέναντι στους αγνώστους. Τότε εμφανίζεται το άγχος προς τα ξένα πρόσωπα, το οποίο θα αρχίσει να υποχωρεί από τον δωδέκατο μήνα, και το άγχος του αποχωρισμού, το οποίο θα αρχίσει να υποχωρεί γύρω στο τρίτο έτος.

Από ενός έως τριών ετών, τα παιδιά αρχίζουν να κάνουν νέες γνωριμίες και να ζουν πρωτόγνωρες καταστάσεις. Τότε εμφανίζεται ο φόβος για το γιατρό ή για τα ζώα, συνήθως όταν έχει προηγηθεί μια αρνητική εμπειρία, όπως, για παράδειγμα, μια επίσκεψη στο γιατρό η οποία τρόμαξε το παιδί ή το έκανε να πονέσει.

Μετά την ηλικία των δύο ετών, το παιδί γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο, ενώ η φαντασία του αρχίζει να αναπτύσσεται. Τώρα δεν φοβάται μόνο πραγματικές καταστάσεις, αλλά καταστάσεις που δεν μπορεί να ελέγξει καθώς και τον δικό του εσωτερικό κόσμο. Εμφανίζεται λοιπόν ο φόβος για το σκοτάδι, τους κεραυνούς και τις αστραπές.

-Στα παιδιά τριών έως έξι ετών η φαντασία αναπτύσσεται ακόμη περισσότερο, όπως επίσης και οι γνώσεις τους για τη ζωή. Έτσι εμφανίζονται φόβοι που συνδέονται με γεγονότα ή καταστάσεις που προκαλούν ανασφάλεια. Ο φόβος για τα τέρατα, ο φόβος της ασθένειας, της αποτυχίας…

-Από την ηλικία των έξι ετών, οι φόβοι αφορούν περισσότερο την καθημερινή ζωή. Φοβάται μη χτυπήσει, μην πάθει κάτι είτε αυτό είτε οι γονείς του, ενώ εμφανίζεται και ο φόβος του θανάτου, ο οποίος γίνεται πιο έντονος συνήθως γύρω στην ηλικία των οχτώ ετών. (Εδώ είναι η δική μας περίπτωση!)

Περίπου στην ηλικία των οχτώ ή εννέα ετών, οι φόβοι του παιδιού και το άγχος γύρω από αυτούς αρχίζουν σταδιακά να ελαττώνονται.»

Τι μπορούμε να κάνουμε

Διάλογο. Μιλήστε στο παιδί με λόγια που ταιριάζουν στην ηλικία του. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται για κάποιο φυσικό φαινόμενο, εξηγήστε του τι είναι αυτό που συμβαίνει. Συζητήστε ακόμα κι αν πρόκειται για έναν «παράλογο» φόβο. Μην ξεχνάτε ότι για το παιδί ο φόβος αυτός είναι υπαρκτός.

Προσπαθήστε όχι μόνο να καθησυχάσετε τους φόβους του, αλλά και να το βοηθήσετε να τους αντιμετωπίσει, δείχνοντας πάνω απ’ όλα εσείς ήρεμοι.  Μη φοβάστε το φόβο του. Δείξτε του πως κι εσείς αλλά και το ίδιο μπορείτε να τους αντιμετωπίσετε. Εξηγήστε του πως όλοι οι άνθρωποι έχουν φόβους. Το δικό σας παράδειγμα μπορεί να βοηθήσει.

Καλλιεργήστε αίσθημα ασφάλειας. Το καλύτερο για να νιώσει ασφαλές ένα παιδί είναι μια σταθερή στάση και συμπεριφορά που του δείχνει τι μπορεί να κάνει για να αντιμετωπίσει το φόβο του.

Βοηθήστε το να χτίσει την αυτοπεποίθησή του και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Σχολιάστε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα. Ενθαρρύνετέ το να συνεχίσει και να μην τα παρατήσει στην καταπολέμηση του φόβου του.

Μάθετε να ακούτε το παιδί. Τις περισσότερες φορές πίσω από τις λέξεις ανακαλύπτουμε τις πιο σημαντικές πληροφορίες.

Αποφύγετε

– Τις απειλές για ζώα, φανταστικά ή υπαρκτά προσωπα που μπορεί να το βλάψουν αν δεν κάνει αυτό που του λέτε.

– Να το προσβάλλετε όταν φοβάται, ακόμα και για κάτι που σας φαίνεται αστείο. Με το να του λέτε «μην κάνεις σαν μωρό», το μόνο που καταφέρνετε είναι να υποτιμάτε ένα τεράστιο πρόβλημα για εκείνο.

– Να το πιέζετε πολύ να ξεπεράσει το φόβο του. Είναι μια τακτική που τις περισσότερες φορές έχει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.»

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ  .

Θα βρείτε κάποιες γενικές γραμμές για το πότε οι ίδιοι οι  γονείς δημιουργούν ανασφάλεια, όπως και ένα πρώτο διαχωρισμό φόβου-φοβίας και πότε ίσως χρειάζεται η βοήθεια ειδικού.

Και σε αυτή την περίπτωση, όπως διαπιστώνετε,  αυτό που συστήνουν οι ειδικοί είναι να συζητήσουμε με το παιδί, να το ακούσουμε , να μην το κοροϊδέψουμε και να το κάνουμε να νιώσει ασφάλεια .

Και Πολλή Αγάπη!

Πάντα! 🙂

 

(Πηγή του άρθρου : in.gr)

 

(Photo via poppies-poppies )

Share

3 Σχόλια

  • Reply Παίζουμε μαζί Ιούνιος 7, 2012 at 11:56 μμ

    Αυτό τον φόβο του θανάτου τον είχε και η κορούλα μου από τα δύο και κάτι και μου τον έχει από τότε εκφράσει. Σήμερα, είναι τέσσερα μου λέει, ακόμα, κάποιες φορές ότι φοβάται μήπως μεγαλώσω, γεράσω και πεθάνω και πώς θα είναι η ζωή της χωρίς εμένα. Με έχει ρωτήσει πώς είναι να πεθαίνει ένας άνθρωπος…Της έχω πει πώς δεν ξέρω και κάνω χιούμορ λέγοντας «δεν μου έχει συμβεί» και ότι είναι κάτι φυσιολογικό όπως ερχόμαστε στην ζωή έτσι και πεθαίνουμε…δεν μας βλέπουν οι άλλοι, το σώμα αλλά η σκέψη και η καρδιά μας δεν χάνονται.

  • Reply Nia S Οκτώβριος 30, 2017 at 10:52 μμ

    Εμμμ εγω ειμαι 11 χρονων και ηθελα να δω γιατι φοβαμαι ολους τους φοβους και δεν τους εχω ξεπερασει ακομα.Εμενα η μητερα μου εχει πεθανει λετε να φταιει αυτο;Εαν ξερετε κατι απαντηστε μου σας παρακαλω.Δεν αισθανομαι βολικα να πω στον μπαμπα μου οτι φοβαμαι ολα αυτα τα πραγματα.

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud Νοέμβριος 4, 2017 at 6:05 μμ

      Γειά σου, Nia!
      Πρώτα από όλα θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη που άργησα να απαντήσω το μήνυμά σου, αλλά είχε πάει στα spam και δεν το είχα δει.
      Λυπάμαι που έχεις χάσει τη μαμά σου. Από όσα μου γράφεις και τον τρόπο που εκφράζεσαι, νιώθω ότι είσαι ένα δυνατό παιδί και ώριμο για την ηλικία του. Ακόμη κι αυτό που κάνεις, που παραδέχεσαι ότι έχεις φόβους, θέλει θάρρος και είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι αυτό που θα σε βοηθήσει.
      Πρόσεξες ότι δεν φοβάσαι να παραδεχτείς ότι έχεις φόβους; Θέλει σθένος, καλό μου.

      Δεν είμαι ειδικός για να σε συμβουλεύσω, τί είναι καλύτερο να κάνεις.
      Θα σου μιλήσω όπως θα μιλούσα στην κόρη μου, που είναι λίγο μεγαλύτερη από εσένα.
      Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί έχεις αυτούς τους φόβους-όποιοι κι αν είναι αυτοί.
      Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος που έχει σπουδάσει στο αντικείμενο.

      Να ξέρεις, ότι λίγο ή πολύ μικροί ή μεγάλοι, όλοι έχουμε τους φόβους μας. Είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο. Κι εγώ έχω φόβους, απλά επειδή είμαι μεγαλύτερη μπορώ να τους διαχειριστώ.
      Στους προβληματισμούς σου ίσως σε βοηθούσε να μιλήσεις σε κάποιον συγγενή σου που νιώθεις άνετα. Σε μια γιαγιά, σε έναν παππού, κάποια θεία ή ακόμη και στη δασκάλα ή στο δάσκαλό σου.
      Είμαι σίγουρη, ότι κάποια στιγμή θα μιλήσεις και στον μπαμπά σου και θα σε ακούσει.

      Βήμα-βήμα θα φτάσεις εκεί που θέλεις.
      Εγώ χάρηκα πολύ που σε συνάντησα εδώ.
      Είσαι αξιόλογο πλάσμα και ένα φωτεινό μυαλό.

      Είμαι σίγουρη ότι θα καταφέρεις και θα την βρεις την άκρη.
      Θέλω να σου πω ότι με τιμά που μου μίλησες και σε ευχαριστώ πολύ. 🙂

    Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!