slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

Mήπως με την καθημερινή ψηφιακή επαφή, χάνουμε την επικοινωνία;

Μάρτιος 25, 2019

Είναι ένας προβληματισμός, που έχω πολύ έντονα αυτές τις ημέρες.
Με απασχολεί καιρό, αλλά κάτι που συνέβη χθες, με έκανε να σταθώ περισσότερο και να το αναλύσω.

Μέσα στους τρελούς ρυθμούς της καθημερινότητας και της αυξημένης απαιτήσεων περιόδου για τη δουλειά μου, ο χρόνος ηρεμίας για να μιλήσω στο τηλέφωνο με τους φίλους μου είναι λίγος. Εντάξει. Κάποιες ημέρες ανύπαρκτος.
Ήταν χθες λοιπόν, που σκεφτόμουν μια αγαπημένη μου φίλη.
Ένιωσα, ότι μου έχει λείψει να μιλήσουμε – στο τηλέφωνο τουλάχιστον / για να βρεθούμε ούτε λόγος.
Είχα στο μυαλό μου, ότι μιλάμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μέσα από τα σχόλια στα social media και μικρά μηνυματάκια στο messenger και στο inbox του instagram.
Επειδή αρκετές φορές εργάζεται τα Σαββατοκύριακα και δεν ήθελα να την ενοχλήσω, αποφάσισα να της στείλω μήνυμα στο messenger.
Πρόσεξα με έκπληξη, ότι η τελευταία φορά που αλλάξαμε μηνύματα εκεί, ήταν κάποια στιγμή τον Ιανουάριο. 2 μήνες πριν!!!
Επί τούτου αναζήτησα στη λίστα με τις τηλεφωνικές κλήσεις μου, για να δω πότε ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε και ήταν 5 Φεβρουαρίου, ενώ κάπου εκεί ήταν και η τελευταία φορά που αλλάξαμε κουβέντες πέρα από emojis και reactions στο instagram, που είναι καθημερινή μας συνήθεια.
Προβληματίστηκα πολύ.
Σαφέστατα και νοιάζομαι πολύ για εκείνη και γι’αυτό κάθε ημέρα, όταν θα δημοσιεύσει κάποιο story της στο instagram, έχω την επιθυμία να το δω, να ρουφήξω στιγμές από την καθημερινότητά της. Να νιώσω πώς είναι, πού είναι, εάν δουλεύει, εάν ταξιδεύει, εάν ξεκουράζεται, εάν είναι με τους αγαπημένους της και κάπως έτσι, χαζεύοντας τις στιγμές της, μαθαίνω τί κάνει.
Ανταλλάσσουμε emojis, πειραζόμαστε, κάνουμε σύντομα σχολιάκια και κάπως έτσι έχουμε σχεδόν καθημερινή επαφή, που και βέβαια έχει τη γλύκα της.

Με αυτό τον τρόπο είχα την αίσθηση, ότι είχαμε μιλήσει μόλις πριν λίγες ημέρες τελευταία φορά. Κι όμως.
Σαφέστατα είναι πολύ ωραίο το ότι σχεδόν καθημερινά μέσα από τα social media μαθαίνω για τη ζωή της, όμως επειδή οι φίλες λένε περισσότερα πράγματα, πιο δικά τους, πιο εσωτερικά, πιο μεταξύ τους, μυστικά, ρε παιδί μου, και η συγκεκριμένη φίλη μου είναι ένας άνθρωπος που δεν κοινοποιεί κάθε συναίσθημα και κατάσταση που περνά, δεν ξέρω πραγματικά, εάν στη ζωή της είναι όλα καλά. Φαντάζομαι. Υποθέτω από όσα γνωρίζω για εκείνη από τις δημοσιεύσεις της. Όμως, δεν ξέρω. Βλέπω όλα όσα θέλει να μοιράζεται δημόσια.  Όχι τα πάντα, γιατί δεν είναι όλα τα πράγματα για να μοιράζονται δημόσια.

Αυτή η ευκολία της επαφής των social media, όπου παρακολουθούμε την καθημερινότητα ανθρώπων που αγαπάμε ή που απλά είναι γνωστοί μας (ή και εντελώς άγνωστοι), είναι κάτι που έχει ομορφιά και μια χάρη, αλλά νιώθω πως σε κάποιες περιπτώσεις μας δημιουργεί μία ψευδαίσθηση επικοινωνίας.
Ναι, μπορεί να είναι ένα είδος μηνύματος ότι κάποιος φίλος σου είδε τη δημοσίευσή σου κι αντέδρασε με κάποιο τρόπο.
Είναι η ένδειξη ότι δεν χανόμαστε, ότι νοιαζόμαστε, ότι είμαστε κοντά, αλλά μήπως την ίδια ώρα με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε μία απόσταση; Έχουμε μάθει να “διαβάζουμε” συναισθήματα και καταστάσεις σε δημοσιεύσεις και υποπτευόμαστε/υποθέτουμε/ερμηνεύουμε  τί μήνυμα ή κατάσταση κρύβεται πίσω από πράγματα που μοιράζονται οι φίλοι μας στο facebook ή στο instagram.
Όταν το αναλύω, ξέρω ότι δεν είναι απόλυτα  έτσι ή  αλλιώς και υπάρχουν δύο όψεις.

Αν ασχοληθώ με τη δική μου ζωή με τους ρυθμούς της καθημερινότητάς μου, θα πω ότι, εάν δεν είχα τα social media, θα χανόμουν με πολύ κόσμο.
Δεν είναι υπερβολή να πω ότι κάποιες ημέρες δεν έχω χρόνο να μιλήσω με κανέναν στο τηλέφωνο, παρά μόνο με τη μαμά μου και την πεθερά μου πολύ νωρίς το πρωί. Επιστρέφοντας αργά από τη δουλειά και μαζεύοντας την κόρη από μαθήματα και δραστηριότητες, πηγαίνω στο σπίτι όπου θα πρέπει μέσα στις 2-3 ώρες που απομένουν πριν πέσουμε για ύπνο, να ετοιμάσω φαγητό και να κάνω ό,τι άλλο χρειαστεί. Α! Και να συναντηθεί και η οικογένειά μας.

Εάν δεν είχα τα social media να χαζέψω τα δημοσιευμένα νέα των φίλων μου και να ενημερωθώ γι’αυτούς, θα ήμουν χαμένη εντελώς.
Έχω την άνεση να στείλω ένα μήνυμα στο messenger ό,τι ώρα μπορώ (π.χ. στις 06.20 το πρωί που πίνω τον καφέ μου), μιας και ξέρω ότι δεν θα ενοχλήσω και ο φίλος μου θα το δει και θα απαντήσει όταν μπορεί. Να! Αυτό είναι επικοινωνία. Δεν είναι;
Αυτή η ευλογημένη δυνατότητα είναι που μας κάνει να είμαστε τόσο κοντά και τόσο μακριά.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ τα social media ως κάτι κακό. Το αντίθετο. Εγώ τα λατρεύω.
Είναι ενημέρωση (μιας και δεν βλέπω τηλεόραση), ψυχαγωγία, επαφή και επικοινωνία.
Η χρήση τους με έχει φέρει κοντά με πολύ κόσμο, φίλους και συγγενείς που είχα χαθεί.

Δεν φταίνε τα social media που προκύπτει ο προβληματισμός του τίτλου.
Σίγουρα φταίει ο τρόπος της ζωής μου και πώς τα χρησιμοποιώ.
Και μήπως τελικά είναι ευτυχία ακόμη και αυτή η επαφή;
Σας μπέρδεψα, ε; Νομίζω, ότι καλό είναι να τα μοιραζόμαστε αυτά, να προβληματιζόμαστε παρέα και για να τα ξεδιαλύνω κι εγώ στο μυαλό μου.

Στην πραγματικότητα η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
Kαι η μεγαλύτερη αλήθεια είναι, ότι πρέπει να δημιουργήσω εκείνο το χρόνο ουσιαστικής επικοινωνίας με τους ανθρώπους, που αγαπώ.

Και να μιλήσω με τη φίλη μου. Και να πιούμε καφέ.

Μαμά Μαμαδοπούλου

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!