slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΕΦΗΒΕΙΑ

Πάει και η Α’ Γυμνασίου, παιδιάαααα! #hello_εφηβεία

Ιούνιος 6, 2018

Σήμερα έγραψε το τελευταίο μάθημα στις προαγωγικές εξετάσεις.
Ουσιαστικά ήταν η τελευταία ημέρα της στην Α’Γυμνασίου.

Σε λίγες ημέρες παίρνουμε και τα αποτελέσματα, που αν και θεωρεί (και θεωρώ), ότι έχει γράψει πολύ καλά, δεν με απασχολεί καθόλου η βαθμολογία. Νομίζω, ούτε την ίδια.
Σε αυτή τη διαδικασία, το μόνο που ένοιαξε εμένα, ήταν να προσπαθήσει και να επιμείνει στην προετοιμασία της.

Μετά από ένα σχετικά χαλαρό διάστημα στο σχολείο (Πάσχα, εκδρομές, party, θεματική εβδομάδα κλπ), η περίοδος των εξετάσεων της κάθισε λίγο βαριά, γιατί έπρεπε να αλλάξει τους ρυθμούς της.
Όσο μπόρεσα, την βοήθησα να συντονιστεί, να οργανώσει την επανάληψή της και να μου πει τη θεωρία, για να νιώσει πιο σίγουρη.
Υπάρχουν παιδιά, που όπως λέμε «πηγαίνουν τρένο”  και διαβάζουν εντελώς μόνα τους, ακόμη και αυτές τις περιόδους εξετάσεων.

Η κόρη μου είναι λίγο όπως ήμουν εγώ, που αν και «φύτουλας” και διαβασμένη, είχα την ανάγκη λίγες ημέρες πριν γράψω, να δώσω στη μητέρα μου το βιβλίο και «να της πω μάθημα”.

Κάποιοι μου είπαν, «Μην την πιέζεις! Άστην να διαβάσει μόνη της, όπως μπορεί.”

Πρώτα από όλα θα πω, ότι  εκείνη ζήτησε τη βοήθειά μου και δευτερευόντως, ότι όλη τη χρονιά διάβαζε μόνη της, όπως μπορούσε και από ό,τι φάνηκε τα πήγε μια χαρά.
Φυσικά και δεν θεωρώ, ότι την πίεσα, γιατί λόγω των επαγγελματικών μου απαιτήσεων ουσιαστικά μπόρεσα να την βοηθήσω μόνο 2 Σαββατοκύριακα πριν τις εξετάσεις και για κάποιες ώρες.
Ο χρόνος που αφιέρωσε στο διάβασμα δεν ήταν εξοντωτικός και μάλιστα τα επίμαχα Σαββατοκύριακα και σε party πήγε και στους αγώνες της ομάδας βόλλεϊ συμμετείχε και τηλεόραση παρακολούθησε και με παιχνίδια στον υπολογιστή της ασχολήθηκε και σίγουρα ούτε ξυπνήσαμε από τα χαράματα, ούτε ξενυχτήσαμε.

Οι προαγωγικές εξετάσεις της Α’Γυμνασίου είναι μια καινούρια πρόκληση για την ίδια και ξέρω, ότι με τη βοήθεια μου ήθελε να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια, ότι το κάνει σωστά.
Η δική μου ενίσχυση δεν είχε να κάνει με το εάν ξέρει τέλεια κανόνες και θεωρία.
Το δικό μου ενδιαφέρον ήταν στο να μάθει να οργανώνεται και να βάζει σε μία τάξη τον εαυτό της.

Δυστυχώς στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα θα ζήσει πολλές τέτοιες εξετάσεις και μάλιστα πολύ πιο απαιτητικές.

Σε αυτό το πρώτο σκαλοπατάκι ήθελα να νιώσει, τί σημαίνει «προσπαθώ” και τί σημαίνει «είμαι καλά προετοιμασμένος”.
Κάθε μέρα που με έπαιρνε τηλέφωνο, όταν έβγαινε από το σχολείο, άκουγα το χαμόγελο στη φωνή της.
Άκουγα τη χαρά της ικανοποίησης, ότι «Έγραψα καλά! ΄Επεσαν ερωτήσεις σε θέματα, που είχες επιμείνει να τα διαβάσω ακόμη περισσότερο.”

Και άκουσα και ένα «Ευχαριστώ, μαμά!,” που ήταν η μεγαλύτερη ικανοποίηση, όχι για το «ευχαριστώ” που μου είπε, αλλά γιατί αισθάνθηκε αυτό που το δικό μου φτωχό μυαλό πίστευε, ότι εκείνη χρειαζόταν να συνειδητοποιήσει σε αυτό στάδιο.

Η καλή προετοιμασία σου δίνει σιγουριά και μια ικανοποίηση, ότι προσπάθησες, ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Για μένα αυτό έχει σημασία και για τώρα και για κάθε συνέχεια της ζωής της.
Σημασία έχει να επιμένεις και να προσπαθείς.
Τότε σίγουρα θα έχεις εξασφαλίσει ακόμη περισσότερες ευκαιρίες για σένα και μόνο!
Θα νιώθεις καλά με τον εαυτό σου!

……………………………

Όμως…Βρε, παιδιά! ΒΡΕ, ΠΑΙΔΙΑ!
Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια και πόσο ακόμη πιο γρήγορα μου φάνηκε, ότι πέρασε αυτή η χρονιά.

Δεν ξέρω, πού μπορεί να οφειλόταν αυτό.
Θέλετε, που επειδή εκείνη έχει αρχίσει και είναι πιο αυτόνομη γενικά και εγώ είμαι κάπως πιο ελεύθερη, χωρίς ουσιαστικά να το συνειδητοποιώ;
…..Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς πέρασαν νεράκι αυτοί οι 8,5 μήνες.

Η αλήθεια είναι πως περίμενα, ότι η Α’Γυμνασίου θα είναι πιο απαιτητική από το Δημοτικό και ότι τα πράγματα θα είναι πιο πιεστικά.
Παραδόξως  όλα κύλησαν πολύ ήρεμα και εύκολα, θα έλεγα.
Και μάλιστα με καλό αποτέλεσμα, γιατί η βαθμολογία της ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο (μου έχει πει ότι αυτά είναι «προσωπικά δεδομένα” και δεν θέλει να σας τα λέω – επειδή φοβάμαι ότι θα με τρέχει στα δικαστήρια για GDBR, δεν μπορώ να σας πω κάτι περισσότερο :P).

Έκανε νέες παρέες, νέους κολλητούς φίλους και άρχισε να ωριμάζει.
Ήταν συνεπής, ήρεμη, καθόλου αγχωμένη και στρεσσαρισμένη και χαρούμενη που πήγαινε στο σχολείο.
Δεν έκανε ούτε μία ωριαία απουσία!

Δεν θα σας πω ψέμματα, αλλά το τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς δεν με βρήκε με συγκινησιακή φόρτιση.

Ποιόν; Eμένα, που την έχω κι εύκολη.
Με άφησε πιο πολύ με ένα «Τί; Αυτό ήταν;”.

Μπορεί και το γεγονός, ότι περάσαμε στο πολυπρόσωπο σύστημα πια, όπου δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μόνο βασικό δάσκαλο, αλλά με αρκετούς καθηγητές, που μέχρι να τους γνωρίσουμε, φτάσαμε στο μέσο της χρονιάς, να έπαιξε το ρόλο του.

Αυτό που ξέρω, είναι πως το τέλος της Α’Γυμνασίου μας αφήνει ένα ψηλότερο (ε, και πιο όμορφο στα μάτια μου 🙂 ), πιο υπεύθυνο και αυτόνομο, σίγουρα ήρεμο, καθόλου αγχωμένο και πολύ χαμογελαστό πλάσμα.

Άρα, Α’ Γυμνασίου μας φέρθηκες καλά!
Ευχαριστούμε!

Πάμε για άλλα! 🙂

Μαμά Μαμαδοπούλου

Share

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!