slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD ΒΙΒΛΙΑ ΕΦΗΒΕΙΑ

Όταν αρχίζουν τα μυστικά (η περιέργεια «τρώει” τη μάνα) #hello_εφηβεία

Φεβρουάριος 11, 2018

Χτες το απόγευμα έκανα δουλειές και περνώντας έξω από το παιδικό δωμάτιο (…κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να το λέω «παιδικό”- είναι «εφηβικό”), βλέπω τη δεσποινίδα-έφηβη βουτηγμένη στην οθόνη του κινητού, να γράφει κάτι με πάθος ψιλο-θυμωμένη.
Μόλις συνειδητοποιεί, ότι βρίσκομαι εκεί, σηκώνεται, μου λέει ένα «Συγγνώμη!” και κλείνει την πόρτα του δωματίου. (Πανηγυρικό #hello_εφηβεία)

Προς στιγμήν μου ήρθε να πω ένα αυθόρμητο: «ΒΡΕ, ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ;”, αλλά συγκρατήθηκα, γιατί τα αυθόρμητα κάποιες φορές δεν είναι σωστά ούτε έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Συνέχισα τις δουλειές μου, αλλά…ε…ναι! Δεν θα σας πω ψέμματα.
Με είχε φάει η περιέργεια!

Φυσικά και δεν επιχείρησα να μπω στο δωμάτιό της.
Έκανα ό,τι είχα να κάνω, αλλά τα ζουζούνια της περιέργειας δεν με άφηναν σε ησυχία.
«Σους!” τους έλεγα, ηρεμούσαν για λίγο και μετά πάλι τα ίδια.

Κάποια στιγμή τους επιβλήθηκα και τελειώνοντας τις δουλειές μου, ετοίμασα ένα ζεστό ρόφημα, πήρα το βιβλίο μου και άραξα στον καναπέ.
Μετά από ώρα άνοιξε Η ΠΟΡΤΑ και βγήκε το εφηβάκι χαμογελαστό από το άβατο.

(Δείξε ότι είσαι άνετη, μάνα!)

– Όλα καλά, αγάπη μου;
– Ναι. Γιατί;
– Για κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Απλά σε είδα εκείνη την ώρα να έχεις μια ένταση και αναρωτήθηκα.
– Όλα καλά. Κάτι δικό μας με τον φίλο μου τον ΦΧΨ.
Τί να φάω; Πεινάω.

Και αυτό το «κάτι δικό μας” έγινε «δεν σε αφορά” και χαμογελώντας, σηκώθηκα να της ετοιμάσω ένα σάντουιτς.

Η μετάβαση από την παιδικότητα στην εφηβεία είναι μία κατάσταση άβολη- βέρι awkward, τόσο για τα παιδιά όσο και για εμάς, τους γονείς.
Είναι αυτή η φάση, που πρέπει να αποδεχτούμε, ότι δεν γίνεται να τα ξέρουμε όλα.
Βασικά….ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, να τα ξέρουμε όλα.
Όταν, βέβαια, όλα τα χρόνια έχεις ένα παιδί όπως το δικό μου, που εξωτερικεύει συνέχεια όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα και ξαφνικά έρχεται εκείνη η στιγμή που κάποια πράγματα μένουν μυστικά,ε… νιώθεις κάπως.

Θα σας πω τα συναισθήματα, που μου δημιουργήθηκαν.

* Πρώτα από όλα μου κακοφάνηκε.
Ω, ναι! Υποσυνείδητα ένιωσα ένα «Γιατί δεν με παίζει εμένα, τώρα;”.
Όταν αλλάζουν οι συνήθειες, είναι λογικό, να μας κακοφαίνεται και όταν κιόλας αυτές οι αλλαγές έχουν να κάνουν με την απόλυτη επικοινωνία και το μοίρασμα ψυχής, μυαλού και καρδιάς.
Όμως η μικρή μου δεν είναι κολλητή φίλη μου. ( Άλλο η μαμά, άλλο η φίλη )
Είναι κόρη μου, οπότε δεν γίνεται να «με παίζει” κι εμένα τώρα πια σε όλα.
Άρα, εκλογικεύοντας το συναίσθημα,  άφησα στην άκρη την παρεξηγιάρικη διάθεση στη στιγμή.

*Δεύτερον, ανησύχησα.
Μέχρι πριν λίγους μήνες ήμουν σχεδόν σίγουρη, ότι γνώριζα τα πάντα για εκείνη.
Ένα παιδί χείμαρρος έκφρασης, που ήθελε να μοιραστεί ό,τι της συνέβαινε, αλλά και ό,τι δεν της συνέβαινε.
Η εφηβεία σταδιακά αρχίζει να περιορίζει αυτή τη χειμαρρώδη συμπεριφορά και γίνεται πιο επιλεκτική σε όλες τις εκφάνσεις της.
Είναι το σημείο που σαν γονιός ανησυχείς λιγουλάκι, γιατί ενώ μέχρι τώρα είχες σαφή εικόνα της ψυχολογίας και των σκέψεων του παιδιού και έτσι  μπορείς να εξηγήσεις πράγματα και ίσως να βοηθήσεις περισσότερο, τώρα πια το πέπλο μυστηρίου αρχίζει να απλώνεται σιγά-σιγά σε κάποιους τομείς και να νιώθεις πως μένεις απ’έξω και φαντάζεσαι τέρατα,  δράκους, τον Νταρθ Βέιντερ και το γκόλουμ από τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών.

Όταν όμως σέβεσαι έμπρακτα την ιδιωτικότητα του παιδιού, δηλώνοντας πάντα την παρουσία σου διακριτικά, θα έρθει εκείνη η στιγμή που όταν νιώσει την ανάγκη ή απλά την επιθυμία, θα μοιραστεί από μόνο του αυτό που θέλει.
Θα νιώσει άνετα.
Η πίεση και η ανακριτική διάθεση το μόνο που μπορούν να πετύχουν, είναι να το κάνουν να απομακρυνθεί, να κλειστεί περισσότερο και ίσως προκειμένου να ξεφύγει από την κατάσταση, να πει ψέμματα.

Η δική μου περιέργεια προκαλείται κυρίως από την ανησυχία μου μην τυχόν και της συμβαίνει κάτι.
Από την άλλη πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται και κάποια πράγματα μόνη της.
Να γίνει πιο δυνατή και να χτίσει τις δικές της άμυνες.
Προσπαθώ να μην γίνω καταπιεστική, γιατί είμαι σίγουρη πως αυτό θα την απομακρύνει και σίγουρα δεν θα την βοηθήσει (ούτε εμένα :p).

Θεωρώ σημαντικό στοιχείο, το ότι δεν έχουμε παραβεί την ιδιωτικότητά της ψάχνοντας το δωμάτιο, τις σημειώσεις της ή το κινητό της.
Είναι κι αυτός ένας έμμεσος τρόπος, για να μάθει να γίνει πιο υπεύθυνη.
Της έχουμε δηλώσει πως σε οποιαδήποτε περίπτωση μας κάνει να νιώσουμε πως πρέπει να γίνει έλεγχος, γεγονός στο οποίο βέβαια θα  μας έχει οδηγήσει η ανασφάλειά και η ανησυχία που θα μας προκαλέσει η συμπεριφορά της, θα κάνουμε την οποιαδήποτε έρευνα παρουσία της.
Θα έχουμε αναγκαστεί, αν δεν μας έχει αφήσει άλλη επιλογή. Αλλά πιστεύω (εύχομαι) ότι δεν θα φτάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο.

Επειδή θεωρώ, ότι ήμουν πολύ κοντά της όλα τα χρόνια της ζωής της μέχρι σήμερα και έχουμε χτίσει έναν καλό κώδικα επικοινωνίας, νομίζω πως σε αυτό το σημείο των ζωών μας ακόμη και όταν έχει πια τα δικά της μυστικά, μπορώ να διαισθανθώ όταν υπάρχει κάτι σοβαρό-σημαντικό που της συμβαίνει.
Εκείνες τις στιγμές της δηλώνω την παρουσία μου διακριτικά, δείχνοντας το ενδιαφέρον μου, αλλά υπαναχωρώντας όταν δεν δείχνει διάθεση να συζητήσει κάτι.
Σχεδόν  όλες τις φορές επανέρχεται μόνη της, όταν είναι πια έτοιμη να συζητήσει.
Η δική μου η  ματιά όμως παραμένει πάντα παρατηρητική.

Αυτό, που με έχει βοηθήσει πάρα πολύ, είναι η επικοινωνία με τον καλό μου και μπαμπά της.
Όταν ένας από τους δύο διαπιστώσει κάτι περίεργο ή διαφορετικό για τα μέχρι τώρα δεδομένα, το συζητάει με τον άλλο.

Από τη μέρα που μπήκε στην περίοδο της προεφηβείας, η «γονεϊκή ομάδα συνεργασίας μας” έχει γράψει ατελείωτες ώρες ιδιωτικών συζητήσεων.
Πριν δράσουμε ή αντιδράσουμε σε κάτι, συζητάμε πολύ, γιατί ως γνωστόν δύο μυαλά είναι καλύτερα από ένα και πολύ περισσότερο δε, όταν πρόκειται για το παιδί σου.
Τις περισσότερες φορές ο ένας καθησυχάζει τον άλλο και καταθέτουμε τις διαφορετικές οπτικές μας και χαράσσουμε κοινή πολιτική γραμμή ή εφαρμόζουμε μια στρατηγική, που πιστεύουμε ότι θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα με μόνο κίνητρο το δικό της καλό.

Από τότε που ήταν μικρή το κύριο μέλημά μας ήταν να νιώθει, πως την αγαπάμε no matter what, που λένε και η άγγλοι.
Θέλουμε να νιώθει ασφαλής και άνετη στο να μας πει ακόμη και το πιο τρελό και το μεγαλύτερο λάθος, που μπορεί να έχει κάνει. Όλοι κάνουμε λάθη.
Είναι σίγουρο, πως σαν παιδί θα προσπαθήσει να κρύψει, γιατί υπάρχει πάντα η ανασφάλεια και ο φόβος των συνεπειών.

Η ιδιωτικότητα, τα μυστικά που κρατά από εμάς σημαίνουν, ότι μεγαλώνει.
Σημαίνουν ότι έχει ανάγκη να περάσει αυτή τη φάση της ζωής, που στα δικά της μάτια οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή της είναι οι φίλοι της.
Είναι αυτοί, που εκείνη πιστεύει πως θα την καταλάβουν περισσότερο, κάτι που δεν είναι και εντελώς απίθανο κάποιες φορές.

Είναι σίγουρο ότι θα κάνουμε λάθη, πρώτα από όλα γιατί είμαστε άνθρωποι και δεύτερον, γιατί σαν γονείς όσο αντικειμενικοί και ψύχραιμοι και να είμαστε, η ματιά μας είναι κάποιες φορές σαν παραμορφωτικός καθρέφτης και βλέπει τα πράγματα μέσα από άλλο πρίσμα.

Σε αυτή την πορεία και από πριν γίνουμε γονείς έχω σαν οδηγούς το ένστικτο, τις εμπειρίες των γονιών μας, φίλων και συγγενών, γνώμες ειδικών και την ανάγνωση πολλών μα πάρα πολλών βιβλίων.
Τα τελευταία 2 χρόνια κυνηγάω όλα τα βιβλία που αφορούν την εφηβεία και πρόσφατα διαβασα μέσα σε λίγες ώρες το «Γονείς και Έφηβοι- Μια διαρκής σύγκρουση” του Joseph Knobel Freud, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα. Εκεί υπάρχει μία ανάλυση για το θέμα της ιδιωτικότητας και των μυστικών.

Ο συγγραφέας γράφει με τέτοιο τρόπο, που είναι σαν να κάνει διάλογο με τον αναγνώστη.
Παραθέτει την επιστημονική προσέγγιση, αφήνοντας το περιθώριο στο γονιό να καλλιεργήσει τον προβληματισμό του σε σχέση με το δικό του παιδί. Σε κάποια σημεία είχα διαφορετική άποψη σε σχέση με την εμπειρία μου με τη δική μας έφηβη. Εξάλλου ως γνωστόν όλα τα παιδιά είναι ίδια και όλα διαφορετικά. Θεωρώ, πως όλα τα επιστημονικά αναγνώσματα ψυχολογίας γίνονται εργαλεία, όχι μόνο δίνοντας στοιχεία -γνώσεις, αλλά βάζοντας το σπόρο της προσωπικής μας αναζήτησης, έτσι ώστε να δούμε τί σημαίναι η εφαρμογή  στην κάθε περίπτωση διαφορετικά.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι από αυτά που θα μείνουν στη βιβλιοθήκη μου ως εγχειρίδιο, στο οποίο θα ανατρέχω όταν θέλω να «φρεσκάρω” προσεγγίσεις ψυχραιμίας, όταν η ανήσυχη γεμάτη αγάπη διάθεση προστασία της μαμάς κάνει παρεμβάσεις.

Ο τίτλος του βιβλίου λέει «Γονείς και έφηβοι- μια διαρκής σύγκρουση”, εννοώντας προφανώς τη σχέση μεταξύ των δύο πλευρών.
Νομίζω όμως, ότι η ουσιαστικότερη σύγκρουση είναι αυτή που γίνεται μέσα μας.

Διαδικασία σύγκρουσης με τον ίδιο μας τον εαυτό, που κάποια στιγμή πρέπει να δεχτεί ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και εμείς οφείλουμε να τους δίνουμε σιγά-σιγά το χώρο που χρειάζονται να απλώσουν τα κλαδιά τους, να κάνουν λάθη, να μάθουν από αυτά και να ξέρουν ότι εμείς είμαστε εκεί για να τα στηρίξουμε, να τα βοηθήσουμε να σηκωθούν όταν πέσουν.

Και με όμορφο τρόπο να τα πείθουμε, πως δεν γίνεται να μένει η μανούλα με την περιέργεια τί γίνεται;
Ναι;

(Aν σας πεί τί έγινε, στείλτε μου μήνυμα κωδικοποιημένο. Μην «καρφωθούμε” κιόλα. :p )

Μαμά Μαμααααδοπούλου

Κι αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλες εμπειρίες σχετικά με την εφηβεία που περνάμε στο σπίτι μας, ένα κλικ εδώ : #hello_εφηβεία

Share

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!