Η αρχή μιας νέας εποχής: Η κόρη μου έχει πια το δικό της κινητό τηλέφωνο.

Η πρώτη φορά, που ζήτησε κινητό τηλέφωνο, ήταν στο προνήπιο. Μας είχε φανεί πολύ περίεργο, μέχρι που ανακάλυψα, ότι ένας  πιτσιρικάς συμμαθητής της ερχόταν στο σχολείο με το δικό του κινητό τηλέφωνο σε λειτουργία, το οποίο έπαιρνε η δασκάλα του πριν μπει στην τάξη. Θεώρησα σωστό να μιλήσω και έκανα παράπονο στη διεύθυνση του νηπιαγωγείου. Σίγουρα δεν με αφορούσε άμεσα το τί έκαναν οι συγκεκριμένοι γονείς με το παιδί τους, αλλά με αφορούσε το μήνυμα που περνούσε στο δικό μου παιδί. Την επόμενη κιόλας ημέρα με διαβεβαίωσαν, ότι έγινε σύσταση και ο πιτσιρικάς δεν θα ξαναερχόταν στο σχολείο με το κινητό. Από τότε ανά τακτά χρονικά διαστήματα η μικρή μας ζητούσε δικό της κινητό. Κάθε φορά της εξηγούσαμε πως αυτό θα γινόταν, όταν μεγάλωνε. Γενικά δεν της είχαμε καλλιεργήσει τη συνήθεια του να μπορεί να παίζει με τις συσκευές μας. Το τηλέφωνο είναι μια συσκευή προσωπική, έχει ένα σημαντικό κόστος και σίγουρα δεν είναι παιχνίδι. Στα μέσα του Δημοτικού είχαμε οριοθετήσει την απόκτηση του κινητού τηλεφώνου στα χρόνια του Γυμνασίου. Από τότε υπήρχαν περίοδοι έξαρσης, όπου ζήλευε, γιατί φίλοι και συμμαθητές είχαν ήδη το δικό τους κινητό τηλέφωνο (και όχι μόνο) και οι περίοδοι εκείνες, που μετά από ατελείωτες επαναληπτικές … Συνεχίστε να διαβάζετε το Η αρχή μιας νέας εποχής: Η κόρη μου έχει πια το δικό της κινητό τηλέφωνο..