slider ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

Ας συγκινηθούμε! (Τελευταίες μέρες στο Δημοτικό- Σνιφ!)

May 11, 2017

Από την προηγούμενη χρονιά η δεσποινίς κόρη μου, δεν ήθελε να παραμένω την ώρα της πρωινής προσευχής έξω από το σχολείο.
Μου ζήτησε να την αφήνω και να φεύγω.
“Μεγάλωσα πια!”, είπε με αποφασιστικότητα.

Η αλήθεια είναι, πως είχα αρχίσει να νιώθω κι εγώ περίεργα.
Το να κάθομαι στα φθαρμένα από το χρόνο κάγκελα και να περιμένω να την δω να μπαίνει μέσα στην τάξη, με το πέρασμα των χρόνων απλά ικανοποιούσε την επιθυμία μου να ξεκλέψω λίγες εικόνες από αυτό το κομμάτι της ζωής της.
Μεγαλώνοντας κι εκείνη άρχισε να νιώθει περίεργα με τη μαμά στα κάγκελα, κι εγώ αισθανόμουν ότι δεν εξυπηρετούσε κάτι αυτό.
Η ανησυχία είχε εξανεμιστεί τον πρώτο κιόλας χρόνο.
Από εκεί και ύστερα ήταν πιο πολύ συνήθεια.

Επειδή γενικά δεν νιώθω οικεία με τις θορυβώδεις συγκεντρώσεις μαμάδων – μπαμπάδων έξω από το σχολείο, συνήθως καθόμουν σε μια άκρη και επιλεκτικά μιλούσα με γονείς που γνώριζα με τα χρόνια.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην ΣΤ’Δημοτικού, όπου ελάχιστες φορές στάθηκα να την δω μέχρι την ώρα, που θα μπαίνει στην τάξη της.
Όταν μάλιστα με είδε κάποιες από αυτές τις φορές, μου έκανε διακριτικό νόημα να φύγω.

Σήμερα την άφησα στο σχολείο και στάθηκα για λίγο να την δω.
Θα έκαναν ένα μικρό γύρισμα για ένα αναμνηστικό video.
Πλησίασα στα κάγκελα για να δω, εάν είχε σταθεί καλά το παντελόνι που φορούσε για πρώτη φορά (εντάξει…και να την καμαρώσω) κι εκείνη τη στιγμή αυτόματα βούρκωσα.

Μου ήρθε έντονο το συναίσθημα, η αυτόματη συνειδητοποίηση ότι σε ένα μήνα τελειώνει το Δημοτικό, ότι αυτή η καθημερινή δυνατότητα να την βλέπω έστω για λίγο πριν μπει στην αίθουσα δεν θα υπάρχει σε λίγο καιρό, ότι….μεγάλωσε.

Κι ενώ όλα αυτά τα ξέρω καιρό, τα συζητάμε στο σπίτι με αυτή τη γλυκειά συγκίνηση, εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα μπροστά στα κάγκελα τα βίωσα σαν να με συνάντησαν για πρώτη φορά.

Πότε πέρασαν 6 χρόνια;
Πότε ήταν που έφτανε ίσα με τη μέση μου στο ύψος και τώρα είναι μια κοπελάρα που κοντεύει να με φτάσει και να με περάσει;
Πότε έγιναν όλα αυτά;
Μας βλέπω αμήχανους να την αφήνουμε στην Α΄Δημοτικού και τώρα…
Στιγμιαία νιώθω πάλι μια γλυκειά παρόμοια αμηχανία.

Ξαφνικά όλα μίκρυναν και  εκείνη μου φάνηκε πολύ μεγάλη.
Λες και η ανάπτυξή της συρρίκνωσε αυτόματα το προαύλιο, στο οποίο παίζει 6 χρόνια τώρα.

Σε ένα μήνα γίνεται μία ακόμη μετάβαση – ορόσημο.
Ένας υπέροχος κύκλος θα κλείσει.
6 χρόνια στα οποία αυτό το μικρό παιδί, έγινε ένα μεγάλο κορίτσι.

Ένα μεγάλο γελαστό ευτυχισμένο κορίτσι.

Αχ, δεν θέλω να γράψω άλλα, γιατί βουρκώνω.
Ίσως τα παρουσιάζω υπερβολικά, αλλά κι έτσι να είναι, μ’αρέσει.

Ξέρω ότι είναι φορές, που χρωματίζω συναισθηματικά λίγο πιο έντονα κάποιες στιγμές.
Νιώθω πως θέλω να νιώσω αυτή τη συγκίνηση.
Έχω ανάγκη, να αισθανθώ αυτό το συναίσθημα που σου πλημμυρίζει τα μάτια για τις στιγμές που είναι μοναδικές, ξεχωριστές και δεν ξαναγυρίζουν.
Στιγμές που δημιουργούν αισιοδοξία για να καλωσορίσουν νέες ευτυχισμένες.

Είναι αυτή η περίεργη συγκίνηση της χαρμολύπης, όπου στεναχωριέσαι για κάτι όμορφο που τελειώνει και που ταυτόχρονα σημαίνει ότι κάτι νέο αρχίζει.

Τις τελευταίες μέρες του Δημοτικού θα κλάψω, να ξέρετε.
Ειδικά στη γιορτή του αποχαιρετισμού.
ΘΑ ΠΛΑΝΤΑΞΩ (αλλά με τρόπο, για να δείξω ότι παραμένω κιουρία).

Κι αν είστε σε μια παρόμοια φάση, ελάτε να βουρκώσουμε μαζί.

Ας συγκινηθούμε, λοιπόν!
Σνιφ!

Μαμά Μαμαδοπούλου

 

Share

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!