ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ, ΜΑΜΑ;

Ιανουάριος 6, 2012

Θα μπορούσε να έχει ρωτήσει, αλλά το γλυτώσαμε για την ώρα (καθώς δεν το θεωρώ απίθανο να το ακούσω άλλη στιγμή-ποτέ δεν ξέρεις)!

Θα καταλάβετε γιατί το λέω αυτό, μόλις διαβάσετε όλη την ιστορία.

………………………………………………..

Σήμερα ήμασταν όλοι στο σπίτι.

Κακοκαιρία!

Πού να βγούμε έξω;

Μην κρυώσει το παιδί! (Βλέπε και : Ας “σαπίσουμε” καλύτερα μέσα!)

Θα βρούμε κάτι να κάνουμε! (Βλέπε και: Σταυρώνω δάχτυλα μπας και κοιμηθεί λίγο το μεσημέρι το μικρό και λίιιιιιγο κοιμηθώ και εγώ, αλλά μπαααααα!)

Ο μπαμπάς βρήκε ευκαιρία να τακτοποιήσει κάτι βιντεοκασσέτες  και ξεπήδησαν Νυχτερίδες κι αράχνες, γλυκειάααα μου!

Μέσα σε όλες αυτές βρήκε και την βιντεοκασσέτα από τον γάμο μας. Αποφασίζει να περάσει την ταινία στον σκληρό δίσκο, μην καταστραφεί το ντοκουμέντο και μετά τί θα δείξουν σε 50 χρόνια στο αφιέρωμα που θα μου κάνουν στο BBC! Εντάξει!…Ας μην είμαι υπερβολική! Αλλά σίγουρα θα βοηθήσει τον σκηνοθέτη του Hollywood που θα γυρίσει σε ταινία την ζωή μου! Μα….γιατί γελάτε;

Αφού έγινε, λοιπόν, η μετατροπή και εξασφαλίσαμε στην ιστορία τα στοιχεία, πάτησε το play.

Είναι διαφορετικό να βλέπεις φωτογραφίες και εντελώς διαφορετικό να βλέπεις video. Πρώτο από όλα θυμάμαι αυτό που λέω χρόνια στους φίλους μου:  ΝΑΙ! ΔΕΝ  ΕΧΩ  ΦΩΤΟΓΕΝΕΙΑ!

Δεν θα επεκταθώ σε αυτήν την κουβέντα στο τμήμα “πώς ήμουν/ένιωθα ως νύφη” κλπ. Άααααλλη φορά.

Παρακολουθώντας το video μαζί με τον μπαμπά, νιώσαμε πολλά διαφορετικά συναισθήματα.

Θυμηθήκαμε, το πώς νιώθαμε τότε, είδαμε φίλους που συνεχίζουν να είναι στην ζωή μας σταθερή αξία, είδαμε φίλους του τότε, που η ζωή τα έφερε έτσι μετά και χαθήκαμε με λόγο ή και χωρίς, συγγενείς που ήταν πιο νέοι, συγγενείς που δεν ζουν, είδαμε τους εαυτούς μας διαφορετικούς, είδαμε όλους τους ανθρώπους πιο φρέσκους, όλους τους ανθρώπους χαρούμενους και όλα αυτά παρέα με το πιτσιρίκι, το οποίο καθόλη την διάρκεια της προβολής έλεγε, “Εγώ που ήμουν; Ήμουν κάπου στην κοιλίτσα σου;”

Και εκεί που γελούσαμε και ήμασταν χαλαροί και χαζεύαμε με τις εικόνες και τις αστείες σκηνές(ναι, οι φίλοι μας ήταν λίγο άτακτα πειραχτήρια, αλλά πολύ μας άρεσε), η μικρή μας ρωτάει:

“Χαρήκατε που κάνατε παιδάκι;”

E;

Ζήλια;  Ναι! Ζήλια, που σε εκείνη την ημέρα χαράς της μαμάς και του μπαμπά, εκείνη δεν ήταν εκεί. Φυσιολογικό, γλυκό αλλά δεν το κοροϊδέψαμε.

Το συζητήσαμε και οι τρεις (καλά….όχι και ως το σοβαρό ζήτημα που χρειάζεται και συμβουλή από παιδοψυχολόγο) και της εξηγήσαμε, ότι ήταν αδύνατο να είναι εκεί, αφού εκείνη ήρθε μετά και ότι αυτή η μέρα ήταν η αρχή για την μεγάλη χαρά που μας έφερε εκείνη μετά με την γέννησή της.

Της είπαμε για την χαρά μας από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε και το πόσες πολλές φωτογραφίες την είχαμε βγάλει από τις πρώτες ώρες στο μαιευτήριο όλοι και το πόσες ώρες video είχαμε γράψει.

Της είπαμε, ότι αυτό το κάναμε κάθε μέρα και βγάζαμε πάαααααρα πολλές φωτογραφίες (αυτό κυρίως ήταν “λόξα” της μαμάς, για τις οποίες είχαμε πληρώσει μία περιουσία στις εκτυπώσεις, μέχρι που αγοράσαμε ψηφιακή μηχανή-ΖΗΤΩ ΟΙ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ!!)όπως και τις πολλές ώρες video (“εδώ τρώει, εδώ γελάει, εδώ κοιμάται, εδώ ρεύεται, εδώ στεκεται, εδώ αυτοσυγκεντρώνεται και κοκκινίζει γιατί….απφ!”).

Της διηγηθήκαμε, ότι ο μπαμπάς είχε φτιάξει μέχρι video clip με μουσική από το τελευταίο υπερηχογράφημα στο οποίο πλέον φαινόταν κανονικό μωρό.

Τέλος, της θυμήσαμε, ότι έχουμε και φωτογραφίες και dvd από την βάφτισή της.

Την ρωτήσαμε αν ήθελε να τα βάλουμε να τα δούμε και οι τρεις μαζί.

Το σκέφτεται για λίγο και μετά λέει:

“Μπα! Όχι, δεν θέλω! Εντάξει.Είναι βαρετό! Πάω να ζωγραφίσω!”

Κατάλαβες;

Πήρε την επιβεβαίωση κι έφυγε!

Ατιμη νεολαία! 😛

(Photo by hortongrou)

 

 

No Comments

Leave a Reply

You Might Also Like

 

Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
διαγωνισμούς κ.α.

Διεύθυνση email

Subscribe!