ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ KIDS' CLOUD

“Μαμά, δεν φοβάσαι;”

Μάρτιος 23, 2016

Στο μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής είχε διαλέξει, να κάνει εργασία για το Βέλγιο.

Μία φίλη μας, που δουλεύει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της είχε φέρει ένα βιβλιαράκι με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεμάτο με πληροφορίες και αυτοκόλλητα με τις σημαίες τους. Ήταν πολύ περήφανη, γιατί πέρα από την έρευνα που είχε κάνει στο διαδίκτυο για να συγκεντρώσει πληροφορίες, είχε και αυτό τον οδηγό, που έκανε κάπως ξεχωριστή την παρουσίασή της.

“Κάποια στιγμή πρέπει να πάμε στις Βρυξέλλες, μαμά!”

Πρέπει.

Έρχεται το χθεσινό τρομοκρατικό χτύπημα, που πέρα από το πόσο τρομακτικό είναι από μόνο του, με εκείνο τον ξεχωριστό τρόπο που έχουν τα παιδιά να τα νιώθουν δικά τους, για εκείνη γίνεται πιο προσωπικό.

Το συζητάμε, όταν γυρίζω σπίτι και η πρώτη αντίδρασή της είναι απορίες.

Απορίες για τα ανεξήγητα.

Γιατί να το κάνουν αυτό;

Γιατί να σκοτώνουν ανθρώπους;

Γιατί σκοτώνονται οι ίδιοι, για να σκοτώσουν άλλους;

Δεν λυπούνται που σκοτώνουν και μικρά παιδιά;

Είναι τόσο σκληροί;

Είναι τόσο κακοί;

Γιατί δεν τους σταμάτάει κάποιος δυνατός; Η Αμερική; H Ρωσία; Όλη η Ευρώπη;

Δεν μπορεί κάποιος να συλλάβει τον αρχηγό τους;

Γιατί δεν προσπαθούν να τον πείσουν να αλλάξει γνώμη;

Το δικό της μυαλό δεν χωράει το φανατισμό, το κακό, το μίσος.
Όλα αυτά είναι αδιανόητα.
Για εκείνη δεν υπάρχει μίσος. Για εκείνη υπάρχει μόνο αγάπη.

Προσπάθησα, να της εξηγήσω, ότι όλα αυτά που παρακολουθούμε είναι αρκετά πιο πολύπλοκα και έχουν ως κίνητρο την απόκτηση εξουσίας, δύναμης.

Προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει, ότι τις περισσότερες φορές δεν μαθαίνουμε τους πραγματικούς λόγους και τους υπεύθυνους όλων των γεγονότων.

Προσπάθησα, αλλά δεν μπορεί να νιώσει τη σκληρότητα.

Εκείνη δεν βλέπει χρώματα, εθνικότητες και διαφορές.

Βλέπει ανθρώπους, να  σκοτώνουν άλλους ανθρώπους στα τυφλά.

Κι αυτό την πληγώνει.

“Μαμά, δεν φοβάσαι;”

“Όχι. Δεν θέλω να ζω και να φοβάμαι.
Στεναχωριέμαι πολύ, τρομάζω, πληγώνομαι από όλα όσα γίνονται, αλλά δεν γίνεται να φοβάμαι.
Δεν γίνεται να αφήσω τον εαυτό μου, να φοβηθεί.
Ο φόβος μπορεί να σε κάνει να χάσεις την ψυχραιμία σου κι έτσι να κάνεις κάτι λάθος, να κάνεις κάτι που να είναι κακό για κάποιον άλλον, αλλά και να εκθέσεις τον ίδιο σου τον εαυτό σε κίνδυνο.

Μπορεί όμως, κάτι που είναι πιο σύνηθες, να σε κάνει να θέλεις να κρυφτείς, να μαζευτείς σε ένα μέρος και να μην τολμάς να κάνεις κάτι άλλο. Έτσι γίνεσαι μικρός, ατροφείς, μένεις αδύναμος και με την αδράνειά σου, αφήνεις χώρο σε άλλους, που θέλουν να καλλιεργήσουν την κακία και το μίσος, να έχουν πιο πολλή δύναμη, πιο πολύ χώρο.
Πρέπει να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας, αλλά να μην φοβόμαστε να ζήσουμε. Το μόνο όπλο που έχουμε εμείς στα χέρια μας, και εγώ αλλά και εσύ, κυρίως εσύ και τα άλλα παιδιά του κόσμου, είναι να μοιράζετε αγάπη και να νοιάζεστε για τους άλλους. Όποιοι κι αν είναι αυτοί.

“Μα, αυτό το κάνω ήδη!”

“Το ξέρω. Κι αυτό μου δίνει ελπίδα και δύναμη, για να μην φοβάμαι.” 🙂

Μαμά Μαμαδοπούλου

 

Image by solarisgirl

2 Σχόλια

  • Avatar
    Reply Χριστιάνα Μάρτιος 23, 2016 at 12:27 μμ

    Γλυκιά Μαμά δεν μπορώ να μη σου πω, πως με όλα σου τα άρθρα, κείμενα, ιστορίες ταυτίζομαι, συγκινούμαι, γελάω!! Πολλές φορές απλά αποτυπώνεις τις σκέψεις μου με τον δικό σου υπέροχο τρόπο!! Άλλες φορές απλά λες αυτό που θέλω να ακούσω ή με βάζεις σε σκέψεις ή μου φτιάχνεις την διάθεση!! Να ‘σαι καλά και να χαίρεσαι την οικογένειά σου!!

    • KidsCloud
      Reply KidsCloud Μάρτιος 23, 2016 at 1:50 μμ

      🙂 Τί γλυκά λόγια!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ, Χριστιάνα! Να είσαι κι εσύ καλά!

    Leave a Reply

    You Might Also Like

     

    Εγγραφείτε στο newsletter για να μαθαίνετε νέα για εκδηλώσεις, βιβλία,
    διαγωνισμούς κ.α.

    Διεύθυνση email

    Subscribe!